Παραγωγική ανασυγκρότηση και σοσιαλιστική αναδιοργάνωση

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ*

Είναι οφθαλμοφανές ότι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης και της μνημονιακής πολιτικής έχουν οδηγήσει πολλές μεσαίες ή μικρότερες παραγωγικές μονάδες σε εκκαθάριση, ολόκληρους κλάδους σε πορεία παραφθοράς και παραγωγικούς τομείς στη στασιμότητα και την ύφεση

Σε όλες τις μέχρι πρόσφατα μεταπολεμικές δεκαετίες ο ελληνικός και ευρωπαϊκός καπιταλισμός αναπτύσσονταν με σχετικά έντονους ρυθμούς, παρά τη διαμεσολάβηση ενδιάμεσων καταστάσεων οικονομικών κρίσεων, όπως στην περίπτωση εκείνης του 1973. Μ’ αυτή την έννοια το ζήτημα της κοινωνικής αλλαγής και πολύ περισσότερο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τοποθετούνταν με όρους ρήξης και υπέρβασης της καπιταλιστικής πραγματικότητας, σ’ ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούσε η οικονομική ανάπτυξη. Έτσι, στην αριστερή λογική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης δεν μπορούσαν να μεσολαβήσουν ενδιάμεσα στάδια «εθνικής οικονομικής ανάπτυξης» ως προϋπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, εφόσον αυτή ήδη άνθιζε στις περισσότερες δυτικό-ευρωπαϊκές οικονομίες. Περισσότερο το ενδεχόμενο του σοσιαλιστικού μέλλοντος νοούνταν ως μια προέκταση στα άκρα του επικρατούντος τότε σοσιαλδημοκρατικού μεταρρυθμισμού, ως η έσχατη μορφή ριζοσπαστικοποίησής του, μέσα σ’ ένα πλαίσιο αναδιανεμητικών πολιτικών, λειτουργίας του κράτους πρόνοιας κ.λπ.

Ωστόσο, με την ανάδειξη της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου στο δεύτερο εξάμηνο του 2008 και μέχρι σήμερα που συνεχίζει να παράγει τα ολέθρια κοινωνικά της αποτελέσματα (αλματώδης άνοδος της ανεργίας με τετραπλασιασμό σήμερα του ποσοστού της του 2008, συνεχείς περικοπές των λαϊκών εισοδημάτων από τις μνημονιακές πολιτικές κ.ά.), προκλήθηκε και συνεχίζει να προκαλείται μια δίχως προηγούμενο καταστροφή επενδεδυμένων κεφαλαίων και ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων. Η προηγούμενη μορφή εντατικής καπιταλιστικής συσσώρευσης και κερδοφορίας, ισχυρών ρυθμών ανάπτυξης και αύξησης του ΑΕΠ έχει δώσει τη θέση της σε μια παρατεταμένη οικονομική ύφεση και αθροιστικής μείωσης του ΑΕΠ την τελευταία τετραετία της τάξης του 20%, μιας συνολικής κοινωνικής καταστροφής των λιγότερο ή μη κερδοφόρων κεφαλαίων και του ενός τρίτου σχεδόν του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας.

Εύλογα, κατά συνέπεια, τίθεται από τις αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, και ιδιαίτερα εκείνες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ως εναλλακτική προοπτική η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, η οποία να έχει ως μελλοντική της απόληξη την απαρχή του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Ο ίδιος ο σοσιαλισμός αντιμετωπίζεται ως η προοπτική και το αποτέλεσμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Παραγωγική αναδιάρθρωση και κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής

Στα σίγουρα, εφόσον ο ελληνικός καπιταλισμός αδυνατεί να ξεπεράσει την κρίση υπερυσσώρευσης που τον μαστίζει με την εφαρμογή νέων τεχνολογιών ή με την επέκταση σε νέες εσωτερικές και εξωτερικές αγορές, οδηγείται στην εφαρμογή αστικών πολιτικών που έχουν ως αποκλειστικό τους σκοπό το να καταστήσουν την εργατική δύναμη φτωχότερη, πειθήνια και αποδιαρθρωμένη, δηλαδή την επαγγελία μιας μελλοντικής ανάκαμψης που να βασίζεται πάνω στην κοινωνική καταστροφή. Και εξίσου είναι οφθαλμοφανές ότι το συσσωρευμένο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης και της μνημονιακής πολιτικής έχουν οδηγήσει πολλές μεσαίες ή μικρότερες παραγωγικές μονάδες σε εκκαθάριση, ολόκληρους κλάδους σε πορεία παραφθοράς και παραγωγικούς τομείς στη στασιμότητα και την ύφεση. Μ’ αυτή την έννοια ως θετική έκφανση της αντιμνημονιακής πολιτικής προβάλλει η αναγκαιότητα ανάδειξης μορφών παραγωγικής αναδιάρθρωσης με την παράλληλη τροφοδότηση μιας αναπτυξιακής οικονομικής διαδικασίας, απαραίτητης προϋπόθεσης για την αντιμετώπιση των εκρηκτικών κοινωνικών ζητημάτων που έχουν προκύψει.

Το μείζον πολιτικό ζήτημα που αναδεικνύεται είναι: Αφενός το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο προορίζεται να πραγματοποιηθεί αυτή η ανασυγκρότηση της κοινωνικής παραγωγής. Αφετέρου των διαδικασιών μέσα από τις οποίες αυτή η παραγωγική αναδιάρθρωση οδηγεί στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης της παραγωγής δεν μπορεί να έχει «ουδέτερα» χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από τις σχέσεις παραγωγής, από τις οποίες και αναγκαστικά επικαθορίζεται. Στην προκειμένη περίπτωση η κυριαρχία των αστικών παραγωγικών σχέσεων (ιδιωτική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής, εξαγωγή υπεραξίας στην καπιταλιστική επιχείρηση, ιεραρχικός καταμερισμός εργασίας κ.λπ.) καθιστά ατελέσφορη, άγονη και αναποτελεσματική την κάθε είδους ανασυγκρότηση παραγωγικών επιχειρήσεων, δραστηριοτήτων, κλάδων ή παραγωγικών τομέων (αγροτικών, βιομηχανικών, υπηρεσιών), που έχουν υποστεί πλήγματα από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και την πολιτική εφαρμογής των αλλεπάλληλων Μνημονίων.

Πώς δηλαδή είναι δυνατή η ριζοσπαστική αντιμετώπιση της μαζικής ανεργίας, της μείωσης των εργατικών μισθών και συντάξεων, της αποψίλωσης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με μόνη την προαγωγή διαδικασιών παραγωγικής ανασυγκρότησης, όταν το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον παραμένει ασφυκτικά ελεγχόμενο από τις αστικές οικονομικές δυνάμεις και η ενδεχόμενη αριστερή κυβέρνηση δεν διαθέτει παρά ελάχιστες δημόσιες επιχειρήσεις διά μέσου των οποίων θα επιχειρηθεί να ασκηθεί οικονομική πολιτική, τα αποτελέσματα της οποίας δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά περιορισμένα;

Πέρα από το New Deal και τον κεϋνσιανισμό

Από αυτή την άποψη η αντιμετώπιση του ζητήματος της πλήρους απασχόλησης με τη σταδιακή απορρόφηση του 1,2 εκατομμυρίων ανέργων είναι ενδεικτική: Στον βαθμό που η πλειοψηφική επιχειρηματική δραστηριότητα διατηρείται υπό την κυριαρχία των αστικών παραγωγικών σχέσεων, οποιαδήποτε κρατική επενδυτική πολιτική, οποιαδήποτε αναπτυξιακή δραστηριότητα μερικών κοινωφελών επιχειρήσεων, οποιαδήποτε φορολογικά μέτρα απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο δεν μπορούν παρά εντελώς στοιχειακά να μειώσουν την υπερμεγέθη ανεργία κι αυτό κατά μερικές μονάδες (π.χ. από το 25% στο 20% στην καλύτερη των περιπτώσεων). Άλλωστε, οι ιδιωτικές παραγωγικές επιχειρήσεις, με δεδομένο μάλιστα ότι θα επιβαρύνονται με μεγαλύτερα εργατικά κόστη και ασφαλιστικές εισφορές και με μεγαλύτερη φορολόγηση, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να προχωρήσουν σε μαζικές προσλήψεις προσωπικού, ακόμη και στην περίπτωση αύξησης της κατανάλωσης (μέσω αναδιανεμητικών πολιτικών), και θα διεκπεραιώνουν αυτή την αυξημένη ζήτηση με την ένταση της εργασίας του υπάρχοντος δυναμικού. Επιπρόσθετα, όλα αυτά τα επιβαρυντικά για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις μέτρα μιας αναδιανεμητικής πολιτικής και αναδιάρθρωσης θα επιτείνουν την κρίση κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης, με αποτέλεσμα τη συνέχιση της ύφεσης και στασιμότητας και τη διοχέτευση των κεφαλαίων στην τραπεζική ασυλία, ελληνική ή διεθνή. Η δυναμική μιας πολιτικής του New Deal του Φ. Ρούζβελτ προπολεμικά και του Τ.Μ. Κέυνς μεταπολεμικά έχουν εξαντληθεί προ πολλού και δεν είναι δυνατή η επιστροφή σ’ αυτές.

Η μοναδική δυνατότητα στις σημερινές συνθήκες ύφεσης, ανεργίας, λιτότητας και καταστροφής, που είναι σε θέση να λειτουργήσει με όρους οικονομικής ανόρθωσης και παραγωγικής αναδιάρθρωσης, δεν είναι άλλη από την προώθηση ριζοσπαστικών μέτρων σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης (δημοκρατικός παραγωγικός σχεδιασμός, παραγωγή προσανατολισμένη στις κοινωνικές λαϊκές ανάγκες, μορφές εθνικοποίησης - κοινωνικοποίησης στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων στους παραγωγικούς κλάδους, γενικευμένος εργατικός έλεγχος κ.λπ.). Έτσι, η όποια ανασυγκρότηση κλάδων, επιχειρήσεων και ευρύτερα οικονομικών δραστηριοτήτων δεν μπορεί να βρει γόνιμο έδαφος ανάπτυξής της παρά σ’ ένα ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον εφαρμογής μέτρων σοσιαλιστικής μετάβασης ευθύς εξ αρχής, ενώ στη διαφορετική περίπτωση της συνέχισης της κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, αυτές θα πνίγουν και θα ακυρώνουν κάθε εγχείρημα παραγωγικής αναδιάρθρωσης της εθνικής οικονομίας.

_____________________________

Ημερ. δημοσίευσης: 19/09/2012 εφημ. Η ΑΥΓΗ

Συναυλία μετά την πτώση της Χούντας (Μ. Θεοδωράκης)

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας

Παρακολουθήστε το ντοκιμαντέρ KATASTROIKA

και δια δώστε το να το δουν όσον το δυνατόν περισσότεροι 

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης. 

*από το: http://www.leonidion.gr/

Rolf Pole: Το όνομα μου είναι Άνθρωπος…

του Μιχάλη Σκούρτη


...έχω πολλούς πατέρες κι έχω πολλές μητέρες.
Κι έχω πολλές αδερφές κι έχω πολλούς αδερφούς. Οι αδελφοί μου είναι μαύροι κι οι μητέρες μου κίτρινες.
Κι οι πατέρες μου είναι κόκκινοι κι οι αδελφές μου ανοιχτόχρωμες.
Κι είμαι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων.
Και τ' όνομά μου είναι άνθρωπος.
Και ζω απ' τον αέρα και ζω απ' το ψωμί.
Και ζω απ' το φως και ζω απ' την αγάπη.
Κι έχω δυο μάτια κι όλα μπορώ να τα δω.
Κι έχω δυο αυτιά κι όλα μπορώ να τα καταλάβω.
Κι έχουμε έναν εχθρό, αυτός μας στερεί τη μέρα. µει απ' τη δική μας τη δουλειά.
Kαι ζει απ' τη δύναμή μας.
Κι έχει δυο μάτια και δεν θέλει να δει.
Κι έχει δυο αφτιά, κι όμως δεν θέλει να καταλάβει.
Κι είναι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων.
Κι έχει πολλά ονόματα.
Και ξέρω, θα πολεμήσουμε.
Και ξέρω, θα νικήσουμε.
Και ξέρω, θα ζήσουμε.
Και θ' αγαπηθούμε.
Κι ο πλανήτης Γη… σ' όλους μας θ' ανήκει.
Κι ο καθένας θα έχει αυτό που χρειάζεται.
Και δεν θα πάρει πια δέκα χιλιάδες χρόνια. Γιατί έφτασε η ώρα!

Αυτοί οι στίχοι αποτέλεσαν και την προσωπική δήλωση του Rolf Pole ενώπιον του δικαστηρίου που τον δίκαζε τον Σεπτέμβρη του '73, στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού από το συγκρότημα «Ton Steine Scherben» με τον Rio Reiser που ήταν το αγαπημένο του γκρουπ, όπως όλης της γερμανικής ακροαριστεράς και όχι μόνο. Ο Rolf γεννήθηκε το 1942 στο βομβαρδισμένο Βερολίνο.

Το σπίτι του έχει καταστραφεί και ως το 1945 ζει στο σπίτι οικογενειακών φίλων.

Οι πρώτες παιδικές του εικόνες είναι εικόνες καταστροφής και μεταπολεμικής βίας.

Ο πατέρας του, Rudolf Pole, είναι αιχμάλωτος πολέμου έως το 1947 και στη συνέχεια καταλαμβάνει τη θέση του καθηγητή Πανεπιστημίου στο Εrlangen.

Ο παππούς του, Ludwig Pole, ήταν γνωστός οικονομολόγος και καθηγητής. Από το 1954 ο Rolf ζει στο Μόναχο. Σπουδάζει στη Νομική του Βερολίνου και του Μονάχου. Το 1966 παίρνει το πτυχίο του. Από το 1966 έως το 1970 δουλεύει σαν ασκούμενος δικηγόρος και αναδεικνύεται ηγετική προσωπικότητα του ριζοσπαστικού νεολαιίστικου κινήματος.

Τα λαϊκά έντυπα αναφέρονται σ' αυτόν με το παρατσούκλι «APO-Anwalt» (Δικηγόρος της APO, εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης),αφού υπερασπίζεται ως δικηγόρος τα μέλη του ακροαριστερού κινήματος. Το 1969 δικάζεται για την παρουσία του στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντούτσκε. Καταδικάζεται σε 15 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή. Πρόκειται για τη βαρύτερη ποινή εκείνης της περιόδου για παρόμοιο «αδίκημα». Η αλληλεγγύη του προς τους διωκόμενους αγωνιστές της αριστεράς όλων των αποχρώσεων τον φέρνει και πάλι στη φυλακή Straubing το 1971.

Μένει προφυλακισμένος για δύο χρόνια. Η δίκη του (Σεπτέμβριος 1973 - Μάρτιος 1974) καταλήγει σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου.

Καταδικάζεται για «συμμετοχή στη RAF» σε φυλάκιση έξι χρόνων και πέντε μηνών. Τον Μάρτιο του 1975, μετά την απαγωγή του Peter Lorentz από την οργάνωση «Κίνημα 2 Ιούνη», απελευθερώνεται μαζί με άλλους έξι κρατούμενους. Του προσφέρεται πολιτικό άσυλο στην Υεμένη. 

Το 1976 συλλαμβάνεται στην Αθήνα στην οποία έχει βρει καταφύγιο αμέσως μετά τη μεταπολίτεύση. Η Δ. Γερμανία ζητάει την άμεση έκδοση του και η «Bild», η μεγαλύτερη γερμανική εφημερίδα, τον χαρακτηρίζει ως τον «πιο επικίνδυνο Γερμανό τρομοκράτη» (23/7/76)…

Τα διεθνή Μ.Μ.Ε αναφέρονται σ' αυτόν ως «ηγετικό στέλεχος της συμμορίας Baader-Μeinhof».

Αναπτύσσεται πρωτοφανής πολιτικός διάλογος και κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που σφράγισαν μια ολόκληρη περίοδο στο οποίο πρωταγωνιστούν οργανώσεις της ελληνικής ακροαριστεράς όπως Ο.Κ.Δ.Ε, Ο.Σ.Ε, Μαχητής, Ο.Π.Α κ.α.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα όλη πλέον η τότε αντιπολίτευση ζητάει την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στον Pole. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο μέχρι τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Μανόλη Γλέζο.

Το Εφετείο Αθηνών σε μια ιστορική συνεδρίασή του και μέσα στην έντονα πολιτική αντίσταση που κυριαρχεί πια, δέχεται τελικά με πλειοψηφία (3-2) ότι «τα εγκλήματα της γερμανικής τρομοκρατίας» συνιστούν πολιτικά εγκλήματα και απαγορεύει την έκδοση, απορρίπτοντας τη Γερμανική απαίτηση. Όμως οι Αρεοπαγίτες μέσα σε 24 ώρες προσβάλλοντας την απόφαση των εφετών αποφασίζουν την άμεση έκδοση του στη τότε Δ. Γερμανία των «Λευκών κελιών» (μια αποτρόπαια απόφαση «πολιτικής» σκοπιμότητας ), δύο μέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές του Οκτώβρη. Η παράδοση του Πόλε θεωρήθηκε το «πολιτικό» ρουσφέτι του Κωνσταντίνου Καραμανλή προς τον Helmut Shmitt, για να εξασφαλίσει την υποστήριξή του στην ένταξή μας στην Ε.Ο.Κ...

Οι τρεις δικαστές του Εφετείου που τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι ο Pole διώκεται για πολιτικά εγκλήματα (Αλεξόπουλος, Βάλλας, Σαρτζετάκης) υπέστησαν πειθαρχική δίωξη. Η τιμωρία τους ανεστάλη μετά και τη κινητοποίηση του νομικού κόσμου, όχι όμως και η έκδοση του Pole.

Από το 1976 ως το 1978 ο Pole ξανακλείνετε στο Straubing. Τον Μάρτιο του 1978 ακολουθεί νέα δίκη, με την κατηγορία της «ληστρικής εκβίασης», επειδή δέχτηκε να απελευθερωθεί το 1975. Καταδικάζεται σε τρία χρόνια και τρεις μήνες. Φυλακίζεται στο Κeisheim, απ' όπου αποφυλακίζεται οριστικά τον Σεπτέμβριο του 1982.

Η ανάμνηση του κινήματος συμπαράστασης φέρνει τον Pole και πάλι στην Ελλάδα. Το 1984 παντρεύεται τη δικηγόρο Κατερίνα Ιατροπούλου και εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα.

Ο τότε Έλληνας υπουργός Δημόσιας Τάξης Αντώνης Δροσογιάννης (1985), τον ονομάζει «πρύτανη της τρομοκρατίας». Μέχρι το τέλος της ζωής του αποτελούσε αγαπημένο στόχο των αντιτρομοκρατικών σχεδιασμών, των μεγαλύτερων μυστικών υπηρεσιών.

Ο ίδιος εργάζεται ως καθηγητής γερμανικών, μεταφραστής και συγγραφέας. Αρθρογραφεί επίσης τακτικά στο περιοδικό «Σχολιαστής» και συμμετέχει στη συντακτική του ομάδα. Από το 1990 παρέχει την πολύτιμη φιλική του συνεργασία στον «Ιό».

Καμία από τις ανυπόστατες και βαθιά ανήθικες κατηγορίες δεν ανταποκρίνεται στον πραγματικό Rolf Pole. Βαθιά ανθρωπιστής ο ίδιος, απόλυτα συνειδητοποιημένος ειρηνιστής και εξαιρετικά καλλιεργημένος, βρέθηκε πρωταγωνιστής στη δίνη των γεγονότων στα «μολυβένια χρόνια» της δεκαετίας του '70 στη Γερμανία, εξαιτίας της προσήλωσής του στις αξίες της αλληλεγγύης, του αλτρουισμού και της συντροφικότητας. Την άρνησή του να προδώσει τις αρχές του τη πλήρωσε με φυλάκιση στα λευκά κελιά, απαγόρευση εργασίας και ασταμάτητες διώξεις. Η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, έως το τέλος παρέμεινε Άνθρωπος με θάρρος και χιούμορ. Ο τίτλος που διάλεξε για το βιβλίο του «Το όνομά μου είναι Άνθρωπος» συνοψίζει όλα του τα πιστεύω.

Πολίτης του κόσμου, ως επαναστάτης, ο Rolf ένιωθε την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του: «Χωρίς τη δική σας αλληλεγγύη, έλεγε ο ίδιος δεν θα μπορούσα να σας μιλάω και να γράφω. Θα ήμουν νεκρός ή θαμμένος σε κάποια φυλακή». 

Μορφή της κάποτε επανάστασης ο Rolf Pole και πρότυπο ολοκληρωμένου, ανυπότακτου στον αυταρχισμό πολίτη, ευαίσθητος και τρυφερός, αλλά και συνάμα αλύγιστος και ακατάβλητος. Γοήτευε και σημάδευε ανεξίτηλα όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Ήταν ημέρα Παρασκευή όταν μέσα στο δικαστήριο ο Rolf ψιθύριζε… «Κάντε ό,τι μπορείτε να μη με στείλουν αύριο, Σάββατο (..…) Σάββατο βρήκαν τον θάνατο οι περισσότεροι από τους συντρόφους…». Τον έστειλαν αυθημερόν…

Ήταν ημέρα Σάββατο και είχε παγωνιά όταν καμιά 200αριά Άνθρωποι μαζεύτηκαν στου µωγράφου ν' αποχαιρετήσουν τον Άνθρωπο. Έφυγε και η μουσική έπαιζε…η ίδια μουσική που αγάπησε, η ίδια μουσική που έπαιζε όταν ο ίδιος, μαζί με άλλους, αποχαιρετούσαν τον πατέρα του. Σύντροφοι, μαθητές, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι, απλοί αγωνιστές, άλλοι με μαυροκόκκινες σημαίες στους ώμους, άλλοι με λουλούδια στα χέρια.

Μια νεαρή κοπέλα με καθάριο πρόσωπο έκλαιγε μ' αναφιλητά, μια μαυροφορεμένη γυναίκα μου ζήτησε να ρίξω τα λουλούδια μέσα, ήταν πολλά τα έριξα ένα-ένα και συνέχισα να κοιτάζω μπροστά…

«Αθάνατος» θα είναι μέσα στους διαρκείς αγώνες αυτών που τον γνώρισαν, αλλά και αυτών που έρχονται και δε θα τον γνωρίσουν… κάποια στιγμή, σε κάποιο τόπο, με κάποιο τρόπο θα τον «αναγνωρίσουν»… μπροστά τους, πλάι τους, μέσα τους.

Μιχάλης Σκούρτης

http://okde.org/spartakos/keimena/s74_pole_ms.htm

Η καταστροφή του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/09/2011 εφημ. Η ΑΥΓΗ

Της Λίτσας Δουδούμη

Με πρόσχημα το χρέος και την κρίση εξελίσσεται στην ελληνική κοινωνία μια ραγδαία διαδικασία μείωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού που οδηγεί στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η διαδικασία της εξαθλίωσης του λαού επιβάλλεται με δικτατορικό, φασιστικό, ρατσιστικό τρόπο και με τη βία.

Η χώρα κυβερνάται όχι από την πολιτική, αλλά από την οικονομική εξουσία, ερήμην του Κοινοβουλίου και της θέλησης του ελληνικού λαού. Κυριαρχεί μια ιδιότυπη κατοχή της χώρας από τις οικονομικές δυνάμεις του καπιταλισμού. Μας κάνουν έλεγχο και μιλούν στο όνομά μας οι Barroso, Van Rompuy και άλλοι υπηρέτες του

Η κυβέρνηση, κατ’ εντολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία, ιδιωτικοποιεί τα κοινωνικά αγαθά και περικόπτει τις δημόσιες δαπάνες.

Τον Μάρτιο του 2011 η επίσημη ανεργία έφτασε το 16,2%, που σημαίνει 811.340 άνεργοι. Τα συνδικάτα εκτιμούν ότι οι άνεργοι είναι 1.000.000. Για πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια αυτοί που εργάζονται είναι λιγότεροι από τους άεργους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Μαρτίου η ανεργία στους άντρες είναι 13,8% και στις γυναίκες 19,5%. Η ανεργία στους νέους 15-19 ετών είναι 42,5%. Στους νέους άνδρες 35,3% και στις νέες γυναίκες 49,7%.

Τα χαρακτηριστικά της εργασίας σήμερα είναι: Μερική απασχόληση, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μη καταβολή δεδουλευμένων, δανεισμός εργαζομένων, μείωση μισθών και συντάξεων, αδήλωτη εργασία, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εκ περιτροπής εργασία. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με μία ανεργία που καλπάζει προς το 22%, καθιστώντας πολύ πιο ευάλωτη τη θέση των εργαζομένων, που νιώθουν ότι δεν έχουν πλέον ούτε τη στοιχειώδη προστασία.

Aυξήθηκαν δραματικά οι προσελεύσεις παιδιών όλων των ηλικιών στα παιδικά χωριά, καθώς οι άνεργοι γονείς τους τα εμπιστεύονται εκεί προκειμένου να τους εξασφαλίσουν τα βασικά που οι ίδιοι αδυνατούν να προσφέρουν: φαγητό & στέγη!!!
Το 81% αφορά παιδιά ελληνικών οικογενειών!!!

«Ένα μεγάλο μέρος των μαγαζιών που πηγαίναμε ή συνηθίζαμε να βλέπουμε στη διαδρομή για το σπίτι μας είναι πλέον κλειστά, τα σχολεία της γειτονιάς μας κλείνουν, τα νοσοκομεία συγχωνεύονται, τα πτυχία απαξιώνονται, χάνονται τα επιδόματα, οι τράπεζες παίρνουν τηλέφωνο καθημερινά για να αποπληρώσουμε το δάνειό μας, όλο και περισσότεροι φίλοι ή συγγενείς μάς ζητάνε δανεικά» ("Εποχή", Ιωάννα Δρόσου).

Με πρόφαση την ανάγκη περικοπής των δημόσιων δαπανών και με στόχο την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών, έχει εξαπολυθεί επίθεση στην παιδεία, την υγεία τον πολιτισμό και το έτσι και αλλιώς μικρό κοινωνικό κράτος.

Οι δραστικές περικοπές στη χρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας, πέρα από την επιδείνωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, οδηγούν στην αμφισβήτηση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας παιδείας (π.χ. δίδακτρα για μεταπτυχιακές σπουδές και αγορά διδακτικών βιβλίων). Ο νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί τη χαριστική βολή στη δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Έγινε δραστικός περιορισμός, ακόμη κι εξαφάνιση ορισμένων εκπαιδευτικών παροχών, όπως η πρόσθετη διδακτική στήριξη, οι δομές ειδικής αγωγής, το ολοήμερο σχολείο, τα μουσικά σχολεία κ.λπ. Η συγχώνευση των σχολείων θα υποβιβάσει το επίπεδο μόρφωσης των παιδιών και θα φορτώσει τις οικονομικές συνέπειες στους ώμους των γονέων.

Στην υγεία και την ασφάλιση γίνονται τόσες και τέτοιες περικοπές που πολύ γρήγορα θα χειροτερεύσει η υγεία των Ελλήνων. Τα δημόσια νοσοκομεία οδηγούνται στην κατάρρευση. Έχουμε επιπλέον την αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την αύξηση του κόστους επίσκεψης των εξωτερικών ιατρείων των δημόσιων νοσοκομείων.

Γίνονται δραστικές περικοπές στις προνοιακές παροχές για τα άτομα με αναπηρία(ΑΜΕΑ), στους τρίτεκνους και τους πολύτεκνους, τους ψυχικά πάσχοντες, αλλά και στα επιδόματα ανεργίας.

Αν αυτό δεν είναι φασισμός, τότε τι είναι;

Οι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, η βοήθεια στο σπίτι για τους ηλικιωμένους, έχουν συρρικνωθεί και βαδίζουν ολοταχώς προς την ιδιωτικοποίηση. Οι εργαζόμενοι που εργάζονται στις προνοιακές δομές μένουν απλήρωτοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Οι δημόσιες κοινωνικές δομές που υποστηρίζουν τις εργαζόμενες γυναίκες ήταν πάντοτε λίγες, όμως τώρα οι προσφερόμενες θέσεις για τα βρέφη, τα προνήπια, τη δημιουργική απασχόληση παιδιών και τη φροντίδα των παιδιών με αναπηρία μειώνονται συνεχώς, ενώ μεγαλώνει η ζήτηση γιατί όλο και περισσότεροι γονείς δεν μπορούν πια να πληρώνουν τις ιδιωτικές δομές.

Εν τω μεταξύ έχουν ήδη δημιουργηθεί ιδιωτικές δομές, αλλά και εταιρείες «εθελοντικού» χαρακτήρα που διαφημίζονται από την τηλεόραση και καλούν τους πολίτες «να προσφέρουν εθελοντική εργασία στους ηλικιωμένους πού είναι μόνοι και εγκαταλειμμένοι».

Οι προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης για τη φροντίδα και την επανένταξη των κακοποιημένων γυναικών και των θυμάτων του trafficking παραμένουν ανεκπλήρωτες. Έκλεισαν και οι πολύ λίγοι ξενώνες που υπήρχαν.

Εμάς πάντως αυτή η εξέλιξη μας θυμίζει την εποχή του Όλιβερ Τουίστ, ή καλύτερα το έργο του Ένγκελς: "Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία".

Αυτή την κατάσταση θέλει να εφαρμόσει η Ε.Ε. σε όλα τα κράτη, με την Οικονομική Διακυβέρνηση, γιατί θέλει να ανταγωνιστεί την Κίνα. Και για να γίνει αυτό, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της Ευρώπης πρέπει να εργάζονται και να ζουν όπως οι Κινέζοι εργαζόμενοι.

Στις 29 Ιουνίου το δεύτερο Μνημόνιο ψηφίστηκε με απειλές, τρομοκρατία, βία, επίθεση με χημικά στις χιλιάδες διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος, με καταστολή, με προβοκάτσια. Δεν περνάει όμως με τίποτα στον ελληνικό λαό, ο οποίος συνεχίζει να αγωνίζεται με τη σημαία της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας και είναι έξω στις πλατείες, για να προστατεύσει την κοινωνική δικαιοσύνη και τους θεσμούς και αυτός ο αγώνας -είτε το θέλουν είτε όχι- θα δικαιωθεί.

(Το κείμενο έχει γραφτεί στις 10 Ιουλίου 2011).

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=641781

Την Κυριακή η τελετή για την "αποκατάσταση" του Άρη Βελουχιώτη από το ΚΚΕ

Την Κυριακή στις 11 το πρωί, στην πλατεία Λαού της Λαμίας, θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ για την παρουσίαση της απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης που αφορά στην πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ  Άρη Βελουχιώτη.

Στην τελετή θα παρευρεθεί η γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και θα μιλήσει το μέλος του Π.Γ. Τηλέμαχος Δημουλάς.

enet.gr, 17:59 Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011

Σύντροφοι του ΚΚΕ  ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε....
... ο λαός μας  λέει:  "κάλιο αργά παρά ποτέ..."
γιατί θέλω να πιστεύω ότι για τους Αριστερούς συντρόφους ο  Άρης είναι Ένας ΕΘΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ένα ΜΥΘΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ... και ευτυχές να είχαμε σήμερα έναν ΑΡΗ  ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ....

Άνανδρη επίθεση των ΜΑΤ με μάρμαρο (!) στην Αλεξάνδρα Τράγκα

Η εκπομπή "επανάσταση" δεν ήταν ούτε είναι μια "εύκολη" εκπομπή.

Η συμπαρουσιάστρια της εκπομπής που τόλμησε να συνεργαστεί με μια τέτοια εκπομπή έχει δεχθεί πολλές επιθέσεις.

Η πρώτη από μέλη του ίδιου του κινήματος που ανήκει. Την προσέβαλαν, της έθιξαν την τιμή της ως γυναίκα.

Σε δεύτερη φάση μας πέταξαν κεζάπι στο σύνταγμα (παρακράτος) με αποτέλεσμα να "καούν" τα ρούχα μας. Ευτυχώς δεν πάθαμε εγκαύματα διότι αμέσως τρέξαμε στα WC του συντάγματος και ξεπλύναμε το οξύ.

Δικοί μου συνεργάτες προσπάθησαν να με αποτρέψουν να συνεργαστώ μαζί της στην εκπομπή. Διέκοψα τη συνεργασία μαζί τους.

Στις 5 Οκτωμβρίου 2011 ένας εκ της ομάδας των ΜΑΤ πέταξε ένα κομμάτι μάρμαρο στο κεφάλι της κ. Τράγκα. 

Με αίματα στα χέρια και το κεφάλι τη μετέφερα στους γιατρούς του Συντάγματος οι οποίοι της παρείχαν τις πρώτες βοήθειες. Οι γιατροί (η Αλεξάνδρα ήταν σε κατάσταση σοκ) μου είπαν να μην την ακούσω και να την μεταφέρω το συντομότερο στον Ερυθρό Σταυρό.

Μόλις ηρέμησε λίγο από το σοκ τη μετέφερα με το ΙΧ μου στο νοσοκομείο αφού πρώτα ενημέρωσα την οικογέννειά της.

Της έραψαν το τραύμα (στην κορυφή της κεφαλής) χωρίς αναισθητικό και την πήγα για ακτινογραφίες. Αφού πέρασε και από νευροχειρούργο και ορθοπαιδικό (από τον κραδασμό της πρόσκρουσης επηρεάστηκε ελαφρώς και ο αυχένας) την πήγα στο σπίτι της όπου και αναρρώνει.

Νιώθω τιμή που έχω συμπαρουσιάστρια μια τέτοια αγωνίστρια. Μια αγωνίστρια που ούτε δάκρυσε όταν την έραβαν χωρίς αναισθητικό. Την χλεύασαν, την εξευτέλισαν, της έριξαν κεζάπι, της άνοιξαν το κεφάλι και αυτή αγωνίζεται στο πλευρό μου για την πραγματική, αδέσμευτη ενημέρωση.

Διαθέτουμε φωτογραφίες και βίντεο με τα πρόσωπα των υπαιτίων. Δεν θα το αφήσω έτσι. Θα δώσω τη μέγιστη δημοσιότητα μέσω της εκπομπής και μέσω του διαδικτύου. Ζήτησα γνωμάτευση από το νοσοκομείο. Οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν.

Ένα πρότυπο Έλληνίδας δημοσιογράφου που μάχεται για την αλήθεια. Πρόσφατα μας "έκοψαν" την εκπομπή της Πέμπτης και μετέφεραν την εκπομπή της Τρίτης στις 12.00 τη νύχτα οδηγώντας ουσιαστικά στον οικονομικό θάνατο την εκπομπή.

Ζητήσαμε ακρόαση από τον Real FM για να κάνουμε αφιλοκερδώς 1 ώρα εκπομπή την εβδομάδα με τον ίδιο τίτλο "επανάσταση" για τα νέα των κινημάτων. Η συνάντηση δεν έγινε ποτέ.

Δεν το βάζουμε κάτω. Αγωνιζόμαστε εδώ και 2 χρόνια. Από Blogs, κινήματα, δρόμους, πλατείες. Αυτό που μας κρατάει "ζωντανούς" είναι πλέον η μεγάλη αγάπη του κόσμου. Μας χαιρετάτε στο δρόμο, κορνάρετε με τα αυτοκίνητα. Φωνάζετε να συνεχίσουμε. Σας υποσχόμαστε ότι από οποιοδήποτε μετερίζι θα το κάνουμε.

Περαστικά Αλεξάνδρα και μεγάλη μου τιμή που σε έχω δίπλα μου στον αγώνα.


Παπατόλης Θωμάς

            6940 577 687 begin_of_the_skype_highlighting            6940 577 687      end_of_the_skype_highlighting      

Υ.Γ Διαδόστε το άρθρο. Αντιγράψτε ελεύθερα. Εμείς θα το στείλουμε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και blogs.

http://www.epanastasi.tv/content/%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%84-%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B1