Πυροβολώντας τον πληροφοριοδότη σε δημόσια θέα

το σκίτσο είναι του Κάρλος Λατούφ

γράφει ο Μηνάς Κωνσταντίνου

Την περασμένη Πέμπτη, η κυβέρνηση Μορένο του Εκουαδόρ αποφάσισε να τερματίσει το καθεστώς πολιτικού ασύλου που παρείχε στον ιδρυτή των Wikileaks, Τζούλιαν Ασάνζ επί επτά χρόνια, ανοίγοντας τις πύλες της πρεσβείας του στο Λονδίνο για τις βρετανικές αρχές, Η έκδοσή του στις ΗΠΑ για κατασκοπεία και εσχάτη προδοσία θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη. Κάπου εδώ, πρέπει να έχουμε κατά πολύ ξεπεράσει αυτό που λέμε «ώστε φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο». Συμβαίνει κάτι, συμβαίνει τώρα και είναι σοβαρό.

Το 2012, ο Τζούλιαν Ασάνζ ζήτησε από το Εκουαδόρ του λαϊκού -τότε- ήρωα Ραφαέλ Κορέα, πολιτικό άσυλο, για να προφυλαχθεί από την εκδικητικότητα των ΗΠΑ για τις αποκαλύψεις του σε βάρος τους. Σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, ο διάδοχος του Κορέα, Λένιν Μορένο, παραδίδει στις ΗΠΑ τον Ασάνζ, εκδικούμενος για το βάρος που του προκάλεσαν οι αποκαλύψεις του. Η απόφαση του προέδρου του Εκουαδόρ ήρθε λίγες μόλις εβδομάδες μετά την αποκάλυψη από τα Wikileaks του σκανδάλου των INA Papers, που έπληξε την κυβέρνηση Μορένο, καθώς σειρά εγγράφων επικεντρώνεται στην εταιρεία INA Investment Corp., που έχει δημιουργήσει μία σειρά εταιρειών offshore και φέρεται να ελέγχεται από τον αδελφό του προέδρου Μορένο. 

Η διαρροή, που αποκαλύπτει ότι ο πρόεδρος Μορένο εμπλέκεται σε offshore και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, προκάλεσε έρευνα εναντίον του Μορένο, ο οποίος, μολονότι έχει ασυλία όσο παραμένει πρόεδρος, κινδυνεύει με καθαίρεση, ενώ έπληξε σημαντικά και την δημοτικότητά του. Μάλιστα, στελέχη της κυβέρνησης του Εκουαδόρ υποστηρίζουν πως οι αποκαλύψεις αποτελούν μία συνωμοσία «του Ασάνζ, του Μαδούρο και του πρώην προέδρου, Ραφαέλ Κορέα», με σκοπό να ρίξουν την κυβέρνηση.  

«Οι φωτογραφίες που δείχνουν πως ο πρεσβευτής του Ισημερινού προσκαλεί την μυστική αστυνομία της Βρετανίας για να σύρει έξω από το κτίριο της πρεσβείας κάποιον του οποίου η δημοσιογραφική δουλειά - είτε αυτό αρέσει είτε όχι- έχει βραβευτεί, θα μπουν στα βιβλία της ιστορίας. Οι επικριτές του Ασάνζ μπορούν να χαίρονται, αλλά αυτή είναι μια μαύρη στιγμή για την ελευθερία του Τύπου» θα σχολιάσει ο εξόριστος στη Ρωσία, Έντουαρντ Σνόουντεν, χάρη στον οποίο γνωρίζουμε απόρρητες πληροφορίες της NSA σχετικά με τα πρoγράμματα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι Αμερικανικές και Βρετανικές κυβερνήσεις. 

«Έχασα τη σύνταξή μου, το σπίτι μου, τη σύζυγό μου, τους φίλους μου, τη διαβάθμιση ασφαλείας μου και έχω δια βίου απαγόρευση σε Ηνωμένο Βασίλειο,  Αυστραλία, Καναδά και Νέα Ζηλανδία. Είναι μέρος του σχεδίου τους, σε καταστρέφουν» θα περιγράψει το τι ακολουθεί, σε συνέντευξή του στο TPP ο πρώην πράκτορας της CIA, Τζον Κυριάκου, που έφερε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα τις πρακτικές του «εικονικού πνιγμού» που χρησιμοποιούσε η αμερικανική υπηρεσία κατά υπόπτων για τρομοκρατία. 

Ωστόσο, παρότι η εξέλιξη της υπόθεσης λαμβάνει διαστάσεις «βεντέτας» του Μορένο σε συνδυασμό με λίγο Μαδούρο (αναφορά πάντα και παντού εξόχως χρήσιμη), η μεγάλη εικόνα περιγράφει μία εξαιρετικά ζοφερή και ευθέως απειλητική για την ίδια την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, σε διεθνή κλίμακα.

Θάνατος και φυλακίσεις

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, του 2018, ο αριθμός των δημοσιογράφων που φυλακίστηκαν ή δολοφονήθηκαν για τη δουλειά τους αυξήθηκε, με εμβληματική την περίπτωση του Σαουδάραβα, Τζαμάλ Κασόγκι. Τουλάχιστον 80 ήταν οι επισήμως καταγεγραμμένοι δολοφονημένοι δημοσιογράφοι το περασμένο έτος, πάνω από 700 την τελευταία δεκαετία. Παράλληλα, τουλάχιστον τις 350 έφτασαν οι φυλακίσεις δημοσιογράφων σε όλο τον κόσμο, ενώ «απήχθησαν» τουλάχιστον 60.  

Όσο και εάν η διεθνής τάση περιλαμβάνει χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Ιράν, την Τουρκία και την Κίνα, που για τη Δύση θεωρούνται «τριτοκοσμικές» και «ανελεύθερες», δεν παύει το μεγάλο παράδειγμα αντιμετώπισης να εκπέμπεται από τις ΗΠΑ. Οι  περιπτώσεις του Ασάνζ και της Μάνινγκ, αλλά και της εξορίας του Σνόουντεν δίνουν τον τόνο σε πρώτο, δεύτερο και τρίτο κόσμο. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Ευρωπαϊκή Ένωση που κατά τ' άλλα κόπτεται για τις βασικές αρχές της ελευθερίας του Τύπου και της έκφρασης, έδειξε αδύναμη να θεσπίσει ένα ουσιαστικό πλαίσιο προστασίας των whislteblowers και των ερευνητών δημοσιογράφων.

Η δολοφονία της Μαλτέζας Δάφνη Καρουάνα Γκαλίζια για τις συνταρακτικές αποκαλύψεις της για την κυβέρνηση ΤΑΔΕ, που αναγκάστηκε μάλιστα σε παραίτηση, δεν προκάλεσε παρά μερικές συμπερασματολογικές ανακοινώσεις διαμαρτυρίας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ομοίως, η δολοφονία της Μαρίνοβα στη Βουλγαρία, που φέρεται να εργαζόταν πάνω σε ένα μια υπόθεση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ (καρτέλ δημοσίων έργων με ευρωπαϊκό χρήμα), ή η δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαν Κουτσιακ και της συντρόφου του στη Σλοβακία, που επίσης επρόκειτο να προχωρήσει σε σημαντικές αποκαλύψεις. 

Ψηφίσματα, ημερίδες, ευχολόγια σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο, καμία ουσιαστική απήχηση και δραστική πολιτική στην ευρωπαϊκή επικράτεια. 

Κατεβαίνοντας στην κόλαση

Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν επέδειξαν την ίδια ανεπάρκεια στο επίπεδο ελέγχου της πληροφορίας, καθώς μόλις τον περασμένο μήνα προχώρησε σε μία εξωφρενική οδηγία - απόγονο της ACTA, που οδηγεί καταφανώς το ίντερνετ σε αδιέξοδο, και τον έλεγχο της πληροφορίας στις μεγάλες εταιρείες, και ειδικά τις αμερικανικές. Μάλιστα, τη Δευτέρα ψηφίζουν οι υπουργοί της ΕΕ για την τελική της έγκριση (και έχει σημασία να αντιταχθεί η δική μας κυβέρνηση), ενώ σύντομα, το ευρωκοινοβούλιο θα θεσπίσει μία ακόμα οδηγία, αντιτρομοκρατική αυτή τη φορά, που με τη σειρά της συμπληρώνει τα «κενά» στον έλεγχο του διαδικτύου στο προσεχές μέλλον. 

Την ίδια ώρα, με την κατάργηση του «Ουδετερότητας του Διαδικτύου» οι ΗΠΑ έριξαν από τα τέλη του 2017 τα τείχη προστασίας του ελεύθερου διαδικτύου, ανοίγοντας τον δρόμο στις μεγάλες εταιρείες για τον έλεγχο της πληροφορίας. Σήμερα, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται να καταβάλουν όψιμα μια κάποια προσπάθεια να αποκαταστήσουν την ουδετερότητα, επιστρέφοντας στην εποχή Ομπάμα, όμως η αρχή έχει γίνει και η επιστροφή στο προηγούμενο σημείο κάθε άλλο παρά εύκολη μπορεί να θεωρηθεί. 

Υπό τη σκιά διώξεων, φυλακίσεων και δολοφονιών, οι απολύσεις και η απειλή που συνιστά η «παράβαση των κανόνων» της συστημικής δημοσιογραφίας, δημιουργούν μία νέα κανονικότητα για τη δημοσιογραφία διεθνώς. Σε συνδυασμό με τον ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο της πληροφορίας από τις κυβερνήσεις και τις μεγάλες εταιρείες, δημιουργείται μία πραγματικότητα εκτάκτου ανάγκης, που απαιτεί την αντίσταση των ίδιων των πολιτών, μαζικά και δυναμικά. 

Το πως αντιμετωπίζει η καθεστηκυία τάξη της δημοσιογραφίας και του Τύπου στη χώρα μας τις παραπάνω εξελίξεις, το αποτυπώνει το γεγονός πως οι παραπάνω ειδήσεις εμφανίστηκαν σε ελάχιστες σελίδες και με εξαιρετικά χαμηλούς τόνους. Ταυτόχρονα, λιβελογραφήματα όπως του Κασιμάτη για «το τέλος που του άξιζε» για τον Ασάνζ στην Καθημερινή, και «ρεπορτάζ» για τον Ασάνζ που «έκλεβε wifi από την πρεσβεία» και τις ακαθαρσίες της γάτας του, συνοψίζουν την εθελοδουλεία τους, ακόμα και για ζητήματα που δεν τους ζητείται να την καταθέσουν. Χωρίς να κρύβεται πια, η λαίλαπα της «τραμποποίησης» της πολιτικής και της ενημέρωσης έχει από καιρό ξεφύγει από τα στενά όρια των ΗΠΑ, με το αποτύπωμά της μέσω της τοξικότητας και των fake news να σαπίζει καθημερινά όλο και περισσότερο τον δημόσιο διάλογο.

Ο Κώστας Εφήμερος έγραφε -για ακόμα μία φορά πολύ μπροστά από την εποχή του- για «Το τι και το πώς». Το ελάχιστο που έχει να κάνει ένας άνθρωπος που συγκινείται από τα γεγονότα που περιγράφονται παραπάνω, είναι τουλάχιστον να στηρίξει με όποιον τρόπο μπορεί την ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Το οποιοδήποτε ανεξάρτητο μέσο, όχι αποκλειστικά το TPP. Είναι ο μόνος τρόπος για να απαντήσουν οι πολίτες μαζικά στην εξουσία. 

Διαμηνύοντας πως η ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, η αποκαλυπτική δημοσιογραφία, η ενημέρωση εν τέλει, δεν είναι είναι ζήτημα «προς ρύθμιση» για την εκάστοτε οικονομικοπολιτική εξουσία. Είναι ζήτημα των πολλών, και ως πολλοί οφείλουμε να αντιδράσουμε.

https://www.thepressproject.gr/article/140236/Purobolontas-ton-pliroforiodoti-se-dimosia-thea?fbclid=IwAR2NvE8fcLr54i9J2pz2dpwyy6nCcU3qB642ClzflCAINHSPHm7lRY2t1Kg#.XLMM_PnZQNc.facebook

"Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΕΝΟΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΥ 1968"

Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών ''Δ.Μπάτσης''

"Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΕΝΟΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΥ 1968"

του Θεόδωρου Μαριόλη

1. Ο Θάνατος Δεν Είχε Πια Εξουσία

Οι δύο αναφορές του Πλάτωνα στην Ατλαντίδα είναι γνωστές – περιέχονται στους Διαλόγους Τίμαιος ή Περί Φύσεως και Κριτίας ή Ατλαντικός. Έκτοτε, κάποιοι ερίζουν για το εάν αυτή υπήρξε, ενώ άλλοι για το πού υπήρξε. Μεταξύ δε εκείνων που θεωρούν ότι δεν υπήρξε, έχουν αναπτυχθεί ερμηνείες για το νόημα και τη σημασία των αναφορών. Αυτές οι ερμηνείες αντλούν: πρώτον, από την πλασμένη στον πλατωνικό Διάλογο Μενέξενος εικόνα μίας ιδεατής-εξιδανικευμένης Αθήνας, οπότε θεωρείται ότι η πλατωνική Ατλαντίδα δεν ήταν παρά ένας εξίσου εξιδανικευμένος αντίπαλος της Αθήνας (εμπειρικό αντίστοιχο του οποίου ήταν η Περσική Αυτοκρατορία) ή και,δεύτερον, από τον πλατωνικό Διάλογο Πολιτεία, οπότε θεωρείται ότι η πλατωνική Ατλαντίδα δεν ήταν παρά ένα παραστατικά κατασκευασμένο παράδειγμα περί ορισμένης, οιονεί-εγγενούς φθοράς των Πολιτειών: κόρος, ὕβρις, ἄτη και, τέλος, τίσις.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο «Μάιος του 1968» υπήρξε. Όμως, τι ήταν; Η ερώτηση θα μπορούσε να θεωρηθεί αφελής.

Κατεβάστε ολόκληρο το κείμενο της δημοσίευσης εδώ:
http://www.ikempatsis.gr/η-ατλαντίδα-ενός-ατελεύτητου-1968/

Η Ατλαντίδα ενός Ατελεύτητου 1968

Εισήγηση στο Συμπόσιο: «50 χρόνια από το Μάη του 1968. Η Ευρώπη σε αναζήτηση για τη Δημοκρατία, την Ειρήνη, τα Δικαιώματα», Δευτέρα 14 Μαΐου 2018, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, ....

IKEMPATSIS.GR

Διακόσια (200) χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ, σκέψεις για την επικαιρότητα του μαρξισμού σήμερα με αφορμή και την πρόσφατη έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου

Η «πανουργία» του Κομμουνιστικού Μανιφέστου

ΣΑΒΒΑΤΟ, 05 ΜΑΙΟΥ 2018

200 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ, σκέψεις για την επικαιρότητα του μαρξισμού σήμερα με αφορμή και την πρόσφατη έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου

 (μτφρ. Ανδρέας Παππάς, εκδ. Πατάκης)

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Σε μια εποχή αναβίωσης του εθνικισμού και του πνεύματος της αντιπολιτικής μια ακόμη έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς φαντάζει παράταιρη; Σε μια εποχή κυριαρχίας του αντιπολιτικού η συζήτηση για το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μήπως είναι εκτός τόπου και χρόνου; Μια νέα μετάφραση όπως αυτή του εξαιρετικού Ανδρέα Παππά, εμπλουτισμένη με μια έξυπνη εικονογράφηση του Φερνάντο Βιθέντε δικαιολογούν άραγε μια καινούργια έκδοση; Εύλογα έρχεται στα χείλη το ερώτημα για τη σκοπιμότητα μιας ακόμα μετάφρασης και δημοσίευσης του Μανιφέστου; 

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι παντελώς άστοχα. Να γιατί. 

Η «πανουργία» του Κομμουνιστικού Μανιφέστου

Ο Χέγκελ «ανακάλυψε» την πανουργία της ιστορίας. Υπάρχει όμως και η πανουργία των μεγάλων συγγραφέων και των έργων τους. Μια πανουργία που ωστόσο δεν γεννά απρόβλεπτα ιστορικά γεγονότα, διαφορετικά από τη θέληση των δημιουργών τους. Αυτή συνθέτει ένα προσαρμοσμένο στη σύγχρονη πραγματικότητα θεατρικό σενάριο, το οποίο παίζεται στη σκηνή της εκάστοτε πολιτικό-κοινωνικής συγκυρίας. Πρωταγωνιστές αυτού του σεναρίου δεν είναι οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες του, αλλά οι θεατές-αναγνώστες του. Κάθε μεγάλο έργο, και το Μανιφέστο είναι τέτοιο, δίνει στον μελετητή του τη δυνατότητα να εστιάσει το φακό του στη συγκυρία. Παράλληλα τον διευκολύνει να το κατεβάσει από την ανοικτή θεατρική σκηνή και να το ανεβάσει στο σκηνή της ατομικής του ζωής, όπου έχει στήσει το δικό του θεατρικό επιτελείο.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όπως κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Λονδίνο

Αν κανείς διάβαζε το Μανιφέστο τις δεκαετίες του 60, του 70 και του 80, μέχρι και το 1989, θα εστίαζε το ενδιαφέρον του σε θέματα που αφορούν τη σχέση μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων με την υπόλοιπη Αριστερά και τα αστικά κόμματα, την κριτική του σε διάφορες μορφές και δρόμους προσέγγισης του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Σήμερα όμως ουσιαστικά η ανάγνωση του Μανιφέστου μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για μια συζήτηση που θα επικεντρωθεί σε δύο καίριας σημασίας προβλήματα: Το πρώτο αφορά τις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης τις οποίες αυτό με διαύγεια προβλέπει και το δεύτερο τη σχέση του λόγου της ριζικής κριτικής του κεφαλαιοκρατικού συστήματος προς τη δημοκρατία.

Η κριτική στην παγκοσμιοποίηση πολλές φορές επικαλείται την κριτική του Μαρξ κατά της καπιταλιστικής κοινωνίας. Είναι αλήθεια πως η παγκοσμιοποίηση δεν αποτελεί μόνο σημερινό φαινόμενο. Αυτή είναι αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας, που διαπερνά διαφορετικές φάσεις διαμόρφωσης του σύγχρονου καπιταλισμού. Στο Μανιφέστο περιγράφονται εκείνες οι ιστορικές διαδρομές που οδήγησαν στην αντικατάσταση της μεταποιητικής οικονομίας από τη βιοτεχνία και της τελευταίας, με τη σειρά της, από τις μηχανές και τον ατμό. Εξελίξεις που οδήγησαν στη βιομηχανική επανάσταση. Αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών ήταν η ανάδειξη της παγκόσμιας αγοράς ως κοινού παρονομαστή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Η αστική τάξη με όπλο αυτήν την αγορά «διαδραμάτισε στην ιστορία ρόλο άκρως επαναστατικό» οδηγώντας την κοινωνία σε πρωτόγνωρες μορφές εξέλιξης. Μορφές που δεν ήσαν αφενός απαλλαγμένες από την ανάπτυξη νέων ανισοτήτων και «αδιάκοπου κλονισμού των κοινωνικών συνθηκών στο σύνολό τους», αλλά αφετέρου έσπρωχναν την κοινωνία σε υψηλότερες και πιο σύνθετες μορφές ανάπτυξης. Συνεπώς «μέσα από την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς η αστική τάξη προσέδωσε ενιαίο χαρακτήρα στην παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών της γης. Προς μεγάλη θλίψη των αντιδραστικών τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της εθνικής βιομηχανίας».

Αποτελεί τη μεγαλύτερη ύβρη κατά του Μαρξ να τον επικαλείται κανείς για να εκτοξεύσει τα βέλη του κατά της παγκοσμιοποίησης και μάλιστα από εθνικιστικές θέσεις. Ο εθνικισμός για τους Μαρξ και Ένγκελς αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη χειραφέτηση των λαών, ενώ η παγκοσμιοποίηση αποτελεί μια μορφή συγκρότησης και αναδιάρθρωσης των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, επώδυνης μεν, απαραίτητης δε για τη δημιουργία των προϋποθέσεων υπέρβασης αυτών των σχέσεων.

Είναι σίγουρο πώς οι συγγραφείς του Μανιφέστου θα προσέθεταν ότι σήμερα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της βιομηχανικής εποχής όπως οι πρώτες ύλες, ο εξοπλισμός, η ζωντανή εργασία-κεφάλαιο αντικαθίστανται από νέα πλεονεκτήματα που συνδέονται με την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση, με την άμεση εφαρμογή της γνώσης στην παραγωγική διαδικασία μέσω της αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού, με τη βελτίωση των τεχνολογιών νέων μεθόδων παραγωγής και όχι με την παραγωγή νέων προϊόντων, με την επικράτηση νέων μοντέλων ανταγωνισμού κατά αγορές και όχι κατά κλάδους κ.λπ. Δεν θα έπαυαν, όμως να προειδοποιούν πως το εθνο-κρατικό πλαίσιο είναι ανίκανο να προχωρήσει την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που το περιβάλλουν.

Αποτελεί τη μεγαλύτερη ύβρη κατά του Μαρξ να τον επικαλείται κανείς για να εκτοξεύσει τα βέλη του κατά της παγκοσμιοποίησης και μάλιστα από εθνικιστικές θέσεις. Ο εθνικισμός για τους Μαρξ και Ένγκελς αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη χειραφέτηση των λαών, ενώ η παγκοσμιοποίηση αποτελεί μια μορφή συγκρότησης και αναδιάρθρωσης των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, επώδυνης μεν, απαραίτητης δε για τη δημιουργία των προϋποθέσεων υπέρβασης αυτών των σχέσεων.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα που προκύπτει από μια νέα ανάγνωση του Μανιφέστου είναι αυτό της σχέσης της επανάστασης με την εξουσία και οι επιπτώσεις αυτής της σχέσης στη δημοκρατία. Ο άγγλος ιστορικός Mark Mazower υποστηρίζει ότι στο βαθμό που ο Μαρξ δεν ανέπτυξε μια συνεκτική θεωρία για το κράτος, η θεωρία του έγινε αντικείμενο «κακής» χρήσης από τον Λένιν, ο οποίος «φάνηκε πρόθυμος να ασπαστεί μια άκρως ακτιβίστικη ερμηνεία των κειμένων». Σύμφωνα με τη λενινιστική ερμηνεία το έργο της ανατροπής των υφιστάμενων σχέσεων ιδιοκτησίας το αναλάμβανε πλέον ένα κόμμα μάλλον και όχι ένα κίνημα ή η κοινωνία. Δεν συμφωνώ με αυτή την ερμηνεία που αθωώνει τον Μαρξ και το Μανιφέστο από τις συνέπειες της αντίληψής τους για τη δομή της επαναστατικής εξουσίας.

Ο ίδιος ο Μαρξ διατηρούσε μια υποτιμητική στάση έναντι της δημοκρατίας, στάση που προφανώς νομιμοποίησε τη λενινιστική ερμηνεία. Ο Μαρξ στο Μανιφέστο, και όχι μόνο, αναλύοντας τα δεδομένα της δημοκρατίας, παραδέχεται πως η δημοκρατία ολοκληρώνεται στα πλαίσια του καπιταλισμού. Εδώ θέτει και τα όρια της.

Από εδώ όμως ξεκινούν τα προβλήματα, όπως αυτά προκύπτουν από τις επιταγές του Μανιφέστου. Ο καπιταλισμός στο Κεφάλαιο του Μαρξ, παράγεται κοινωνικά και μετά διαμορφώνεται πολιτικά η εξουσία της κυρίαρχης αστικής τάξης. Στο Κεφάλαιο και στα Grundrisse όλες οι προηγούμενες μορφές κοινωνικών σχηματισμών, ιδιαίτερα ο καπιταλισμός, εμφανίζονται ως εγγενείς κοινωνικές τάσεις. Στο Μανιφέστο αντιθέτως η κατάληψη της εξουσίας είναι ο κρίσιμος παράγοντας «για την ανάρρηση του προλεταριάτου στη θέση της κυρίαρχης τάξης». Η εξουσία είναι το απαραίτητο μέσο για τη διαμόρφωση των νέων κοινωνικών σχέσεων του σοσιαλισμού.

Ο σοσιαλισμός, στο Μανιφέστο, πρώτα καταλαμβάνει την εξουσία και μετά «διαμορφώνει» τις νέες κοινωνικές σχέσεις. Κάτι σαν το δικό μας «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Όπου όμως οι κοινωνικές σχέσεις «εισάγονται» από την πολιτική, εκεί παραμονεύει το μοναδικό κόμμα και ο μεγάλος ηγέτης. Εκεί κατοικεί ο ολοκληρωτισμός. Ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός είναι απόρροια αυτής της θέσης. Δεν έφταιγαν μόνο ο Λένιν και ο Στάλιν για αυτό το αποτέλεσμα. Αυτή η ηγεμονική θέση της εξουσίας στο Μανιφέστο σηματοδοτεί τα όρια της μαρξικής θεωρίας και του χειραφετητικού της περιεχομένου.

Από την άλλη, ενδεικτικά μόνο, οι Αντόρνο - Χορκχάϊμερκατηγορούσαν τον Μαρξ όχι ως αντιφιλελεύθερο, αλλά ως φιλελεύθερο. Γι’ αυτούς ο Διαφωτισμός και ο μαρξισμός αποτελούσαν μια φιλελεύθερη εκκοσμίκευση, η οποία προσπαθώντας να συμβιβάσει το γενικό με το ειδικό με όχημα την επιστήμη, μετασχηματίζεται σε ολοκληρωτισμό, από τη στιγμή που τίθεται στην υπηρεσία της βιομηχανικής κοινωνίας.

Ο Μαρξ πέρα από το Μανιφέστο

Φέτος, εκτός από 170 χρόνια από την πρώτη έκδοση του Μανιφέστου (1848), στις 5 Μαΐου (δηλαδή, σήμερα) συμπληρώνονται και 200 χρόνια από τη μέρα γέννησης του Καρλ Μαρξ. Προς διάψευση των απύθμενων ανοησιών που γράφονται στο βαθύ διαδίκτυο, σήμερα δυο στοχαστές βρίσκονται στο επίκεντρο του προβληματισμού των αμερικανικών πανεπιστημίων αλλά και μεγάλων μάνατζερ και επιχειρηματιών. Είναι ο Μακιαβέλι και ο Μαρξ. Από τον Μακιαβέλι εξάγονται συμπεράσματα για τον χαρακτήρα της επιχειρηματικής δράσης ως πράξης που η ηθική της κρίνεται από την αποτελεσματικότητά της και από τον Μαρξ εξάγονται συμπεράσματα για τον τρόπο λειτουργίας των μεγάλων επιχειρήσεων.

Ο Μαρξ έβλεπε τον καπιταλισμό ως κοινωνική σχέση μεταξύ της εργασίας και του κεφαλαίου. Σήμερα υπάρχει ένα ρεύμα που θέλει τον Μαρξ να επιστρέφει κρατώντας την ρομφαία του ηθικολόγου. Μια τέτοια «επιστροφή» επιδιώκει να επαναφέρει τον μαρξισμό ως ηθική πρόταση. Αυτή η θεώρηση υποστηρίζει έναν Μαρξ που περιγράφει το καπιταλιστικό σύστημα ως ένα άδικο σύστημα. Ποτέ όμως ο Μαρξ δεν μίλησε για άδικο σύστημα. Αναφερόταν σ’ ένα άνισο σύστημα.

Η μοναδική σελίδα από το χειρόγραφο που σώζεται έως σήμερα

Διατύπωσε μήπως ο Μαρξ τον νόμο της αξίας; Όχι φυσικά. Η κλασική πολιτική οικονομία στη βάση του καταμερισμού της εργασίας και μιας εργασιακής εξήγησης των τιμών είναι αυτή που διατύπωσε τον νόμο της αξίας. Ο Μαρξ απλώς εξέτασε αυτόν τον νόμο υπό την οπτική γωνία των κερδών και όχι των τιμών. Ενώ ο Ρικάρντο περιγράφει την πορεία των κερδών από τον ένα τομέα στον άλλο, ο Μαρξ ενδιαφέρεται για την πηγή των κερδών.

Η πρώτη του καινοτομία αφορά την αντίληψη πως ο νόμος της αξίας δεν αποτελεί έναν άδικο νόμο. Το εμπόρευμα που λέγεται εργατική δύναμη σε γενικές γραμμές ανταμείβεται με το ισοδύναμο της απαραίτητης αξίας για την αναπαραγωγή του. Η αξία της εργατικής δύναμης όμως εμπεριέχει την ανισότητα, αφού αυτή η δύναμη έχει την ικανότητα να παράγει περισσότερη αξία απ' όση χρειάζεται για να αναπαραχθεί η ίδια. Αν ο Μακιαβέλι απελευθέρωσε την πολιτική από την εκκλησιαστική ηθική, ο Μαρξ απελευθέρωσε την κριτική του   καπιταλισμού από την ηθικολογία.

Αλλά και ο νόμος της αξίας, αυτός καθαυτός, δεν αποτελεί καμία καινοτομία χωρίς την ανάλυση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. Η καπιταλιστική παραγωγή στηρίζεται όχι απλώς στον νόμο της αξίας, αλλά στην ανισορροπία της σχέσης μεταξύ σταθερού κεφαλαίου (μάζα χρησιμοποιούμενων μέσων παραγωγής) και μεταβλητού κεφαλαίου (αξία της εργατικής δύναμης ή αλλιώς ποσότητα εργασίας). Εφόσον το ποσοστό κέρδους εξαρτάται από το μεταβλητό κεφάλαιο και στον βαθμό που η διαρκώς αναπτυσσόμενη καπιταλιστική παραγωγή αυξάνει το μέγεθος του σταθερού κεφαλαίου, αυτό συνεπάγεται την πτώση του ποσοστού κέρδους.

Ο Μαρξ αναλύει τις κρίσεις και όχι την πτώση του καπιταλισμού. Ο ίδιος ο καπιταλισμός –υποστηρίζει ο Μαρξ– δημιουργεί αντίρροπες τάσεις σ' αυτήν την πτωτική τάση μέσα από το εξαγωγικό εμπόριο και τη διεθνή επέκταση στις αγορές. Μέσα δηλαδή από αυτό που σήμερα ονομάζεται παγκοσμιοποίηση. Ο Μαρξ δεν προφήτεψε την ιστορική πτώση του καπιταλισμού, αλλά την ιστορική εμφάνιση της παγκοσμιοποίησης. Να η δεύτερη μεγάλη του καινοτομία.

Το μείζον για τον Μαρξ δεν είναι η αγορά, η ανταλλαγή δηλαδή, αλλά ο τρόπος παραγωγής του κεφαλαίου, η παραγωγή και η αξία χρήσης. Η αγορά παίζει δευτερεύοντα ρόλο στον πυρήνα του μαρξικού έργου, αφού αυτή καθορίζεται από την παραγωγή. 

Το μείζον για τον Μαρξ δεν είναι η αγορά, η ανταλλαγή δηλαδή, αλλά ο τρόπος παραγωγής του κεφαλαίου, η παραγωγή και η αξία χρήσης. Η αγορά παίζει δευτερεύοντα ρόλο στον πυρήνα του μαρξικού έργου, αφού αυτή καθορίζεται από την παραγωγή. Η αγορά αποτελεί υποσύστημα του συστήματος των οικονομικών και παραγωγικών σχέσεων και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Με άλλα λόγια, για τον Μαρξ το κύριο είναι η εκμεταλλευτική φύση του νόμου της αξίας. Απ’ αυτή τη φύση διέπεται η καπιταλιστική αγορά, γι’ αυτό και παίζει δευτερεύοντα ρόλο στον πυρήνα του μαρξικού έργου. Το μείζον είναι το πώς «τα προϊόντα γίνονται γρίφοι» (Γιώργος Φαράκλας, Η Λογική του Κεφαλαίου, εκδ. Εστία), έτσι ώστε να φαίνεται ότι η ανταλλαγή είναι η πραγματικότητα, ενώ κατ’ ουσία αυτή αποτελεί το επιφαινόμενο της πραγματικότητας, η οποία συνίσταται στη χρησιμότητα και όχι στην ανταλλαγή. Αυτή είναι η τρίτη του καινοτομία. Αυτό έχει παρανοήσει η ριζοσπαστική αριστερά και θέτει στο επίκεντρο της κριτικής της τις αγορές και όχι την παραγωγή.

Ο Μαρξ εν τέλει μελετά τον καπιταλισμό ως δυναμικό σύστημα το οποίο διαρκώς «εφευρίσκει», ανάλογα και με τις ιστορικές συγκυρίες, αντισώματα στην καταστροφή του. Οι σπόροι ανάκαμψης του καπιταλισμού έχουν σπαρθεί στα χωράφια της κρίσης του. Όταν η αξία του κεφαλαίου πέφτει, η αυξανόμενη ανεργία οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά κέρδους, ενώ παράλληλα το κράτος αναλαμβάνει τη στήριξη αυτής της αξίας. Εδώ έρχεται ο κρατισμός ως επέμβαση του κράτους στην οργανική σύνθεση του κεφαλαίου, όπως με ανεπανάληπτο τρόπο ανέλυσε ο Νίκος Πουλαντζάς. Ο Μαρξ αντιτίθεται σ’ αυτή τη στήριξη του κεφαλαίου από το κράτος. Είναι περισσότερο αντικρατιστής απ’ όσο μερικοί φαντάζονται. Ο Μαρξ, πολύ πριν από τον Σουμπέτερ, υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός μπαίνει σε κρίσεις όχι λόγω της αποτυχίας του, αλλά λόγω της επιτυχίας του. Αυτό πιστεύω αποτελεί το τέταρτο και υψηλότερο καινοτόμο στοιχείο της μαρξικής θεωρίας.

Θα ήταν ιδανική λύση ο Μαρξ να είναι Κοντορσέ ή Τζον Στούαρτ Μιλ; Αν όμως ήταν έτσι, τότε ίσως να μην υπήρχε κανένας από τους τρεις. Στην ιστορία του υψηλού κοινωνικού αναστοχασμού η πορεία της σκέψης ακολουθεί μοναχικές διαδρομές, οι οποίες συναντώνται συλλογικά. Η απόσταση μεταξύ των σκέψεων τέτοιων διανοητών είναι πολύ μικρή αρκεί κανείς να τους προσεγγίζει με αδογμάτιστο τρόπο. Ως κατακλείδα θα προστρέξω στον αριστουργηματικό «Δούναβη» του Κλαούντιο Μάγκρις (εκδόσεις Πόλις, μτφ. Μπάμπη Λυκούδη) συμφωνώντας απόλυτα με την άποψή του πως «για τον μαρξισμό έχει έλθει η ώρα της φιλελεύθερης εκκοσμίκευσης, που δεν δέχεται ούτε ειδωλολάτρες ούτε ορφανά του Βιετνάμ, αλλά διαμορφώνει ώριμες προσωπικότητες, ικανές να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς διαψεύσεις».

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και διδάκτωρ κοινωνιολογίας.

---

 Απόσπασμα από το βιβλίο

«Στη θέση της παλαιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και απομόνωσης εμφανίζονται οι συναλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, η ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών. Και ό,τι ισχύει για την υλική παραγωγή ισχύει και για την πνευματική· τα πνευματικά δημιουργήματα κάθε έθνους γίνονται κοινό κτήμα. Η εθνική αποκλειστικότητα και η εθνική μονομέρεια γίνονται όλο και πιο ανέφικτες· από τις επιμέρους εθνικές και τοπικές λογοτεχνίες αναδύεται μια οικουμενική λογοτεχνία».

___________

https://www.bookpress.gr/stiles/eponimos/h-panourgia-tou-kommounistikou-manifestou?utm_source=browser&utm_medium=push_notification&utm_campaign=PushCrew_notification_1525668407&pushcrew_powered=1

Καλό ταξίδι Eduardo Colombo - Ένας μεγάλος αναρχικός αγωνιστής μας αφήνει

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

        Καλό ταξίδι Eduardo Colombo          

(Ο βετεράνος αναρχικός στοχαστής και αγωνιστής Eduardo Colombo απεβίωσε στις 13 Μαρτίου 2018. O Tomás Ibáñez γράφει λίγα λόγια για εκείνον).

Eduardo Colombo 1929-2018. 

Ένας μεγάλος αναρχικός αγωνιστής μας αφήνει.

~~~~~~~~~~

Σήμερα, Τρίτη 13 Μαρτίου, η θλιβερή είδηση για το θάνατο του Eduardo Colombo μας χτυπά οδυνηρά. Με τον Eduardo δεν χάνεται μόνο ένας αγαπητός και αδελφικός σύντροφος, αλλά και ένας στοχαστής της πρώτης γραμμής και ένας αναρχικός μαχητής ακλόνητων πεποιθήσεων.

Ήταν τη δεκαετία του σαράντα, όταν ο νεαρός φοιτητής Eduardo Colombo συμμετέχει ενεργά στο αναρχικό κίνημα στην πατρίδα του την Αργεντινή λαμβάνοντας μέρος στους αναρχοσυνδικαλιστικούς αγώνες της FORA (Ομοσπονδία Εργαζομένων της Αργεντίνικης Περιφέρειας), όπου συνεργάζεται και αναλαμβάνει τη διαχείριση της γνωστής της εφημερίδας «La Protesta». Έκτοτε έχει παρέλθει μια εκτεταμένη περίοδος άνω των εβδομήντα ετών κατά τα οποία ο Eduardo Colombo δεν εγκατέλειψε ούτε για ένα λεπτό την πρότερη και φλογερή δέσμευσή του για την «ιδέα» και το πρόταγμα της ποθητής Κοινωνικής Επανάστασης, για την οποία αγωνίστηκε όλη του τη ζωή με ανεξάντλητη θέρμη.

Γιατρός και ψυχαναλυτής, ήταν επίσης καθηγητής κοινωνικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες μέχρι που το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1966 τον εκδίωξε από τα εκπαιδευτικά του καθήκοντα και λίγα χρόνια αργότερα τον ανάγκασε να αναζητήσει άσυλο στο Παρίσι, όπου έφτασε με τη σύντροφό του Heloisa Castellanos το 1970. Εκεί, παρά τις δυσκολίες στην προσαρμογή επαγγελματικά και κοινωνικά, δεν δίστασε να ενασχοληθεί άμεσα με τις δραστηριότητες του αναρχικού κινήματος στη Γαλλία, και ταυτόχρονα να ενισχύσει τους δεσμούς του με την Αντι-φρανκική αντίσταση των ελευθεριακών εξορίστων.

Η θέλησή του να συνδέσει μόνιμα την σκέψη και τη δράση οδήγησε στην εδραίωσή του ως ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του σύγχρονου αναρχισμού, ενώ συμμετείχε σε δεκάδες εκδηλώσεις σε διεθνές επίπεδο. Ας αναφέρουμε ως απλά παραδείγματα της ακούραστης διεθνούς του δράσης τη συμμετοχή του ως ομιλητής στις ελευθεριακές μέρες της Βαρκελώνης το 1977, τη συμβολή του στην διοργάνωση του σημαντικού διεθνούς αναρχικού συνεδρίου στη Βενετία το 1984, και τις παρεμβάσεις του στην αναρχική διεθνή του Saint Imier το 2012.

Τα πολυάριθμα βιβλία και άρθρα του συνέβαλαν στις συνεχείς προσκλήσεις του σε συνέδρια, κυρίως στην Ιταλία, την Ελλάδα, την Ισπανία, την Αργεντινή και αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές του αναρχικού περιοδικού στη γαλλική γλώσσα «Réfractions» το 1997 και ένας από τους κύριους διαχειριστές της για δύο δεκαετίες.

Θα υπάρξει χρόνος να περιγράψουμε λεπτομερώς και πιο προσεκτικά την αξέχαστη προσωπικότητά του και τις πολύτιμες θεωρητικές συνεισφορές του που υπερβαίνουν το αναρχικό πεδίο εφαρμογής και καλύπτουν επίσης τους τομείς της ψυχανάλυσης και της φιλοσοφίας, αλλά δεν μπορούμε να κλείσουμε αυτή τη σύντομη κι επέιγουσα επισκόπηση, χωρίς να τονίσουμε και πάλι ότι εκείνος που σήμερα μας άφησε ήταν ένας αναρχικός αγωνιστής απαράμιλλης δυναμικής και αξίας, εκτός από το ότι ήταν ένας όμορφος και πολυαγαπημένος άνθρωπος.

Tomás Ibáñez

Βαρκελώνη, 13 Μαρτίου 2018

Μετάφραση: Aziz Odilon

__________

Πηγή: http://rojoynegro.info/…/eduardo-colombo-1929-2018-un-gran-…

~~~~~~~~~~

Ο αναρχικός στοχαστής και αγωνιστής Εduardo Colombo

“Οι άνθρωποι είναι βυθισμένοι στη βαθιά μελαγχολία μιας ιδιωτικοποιημένης ζωής επικεντρωμένης στον εαυτό της, απασχολημένοι, καθώς είναι, μέσα στην αβαρή ιδιωτεία, με τις προσωπικές τους υποθέσεις. Πεισμένοι ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ικανοποιούνται, με την ελευθερία που τους παρέχει η εξουσία, να πηγαίνουν για ψάρεμα υπό το βλέμμα του χωροφύλακα, που «φροντίζει για την ασφάλεια» του αυτοκινήτου τους. Είναι η «ελευθερία των μοντέρνων», που μπορούν να κάνουν τα πάντα, αρκεί να μην ασχολούνται με την κοινωνία στην οποία ζουν, δεδομένου ότι έχουν εκλέξει τους κυβερνήτες τους, ούτε να νοιάζονται για τη νομιμότητα των νόμων που τους αφορούν, εφόσον έχουν ψηφιστεί από τους αντιπροσώπους τους. Οι διπλωματούχοι ιδεολόγοι ακολουθούν το ρεύμα και ο νεοφιλελευθερισμός της μόδας σάς λέει: «συζητήστε, χασομερήστε, κάντε συμφωνίες, συμβιβασμούς. Μην προσπαθείτε ν’ αλλάξετε την ιστορία. Όλα είναι προτιμότερα σε σχέση μ’ εκείνο το φοβερό πάθος που συνεπαίρνει τους ανθρώπους όταν τους μεθά η πνοή της επανάστασης, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι μπορούν να γίνουν ελεύθεροι και ίσοι μέσω της συλλογικής δράσης».

Ο αστός βλέπει σ’ αυτό τη σκιά του ιακωβινισμού και πιστεύει ότι ο ολοκληρωτισμός θα είναι η συνέπεια κάθε αλλαγής που μας απομακρύνει από τον ήσυχο δρόμο της προόδου εντός του πλαισίου της κρατικής νομιμότητας. Ο πολίτης του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου πιστεύει ότι η πολιτική είναι «η διαχείριση των σχέσεων ισχύος στο εσωτερικό μιας καθορισμένης πολιτικής τάξης». Αποδέχεται άκριτα τη διχοτομία που θεμελιώνει την ετερονομία του κοινωνικού: υπάρχουν κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι, η μειοψηφία προστάζει, η πλειοψηφία υπακούει. Αυτή η διχοτομία απαλύνεται στο συλλογικό φαντασιακό από την πίστη, τυπική της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ότι η μειοψηφία κυβερνά «δημοκρατικά» με την έγκριση του πλήθους” […]

Εduardo Colombo

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η βούληση του λαού»

Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, 2013

~~~~~~~~~~~~~

Ο Εντουάρντο Ραούλ Κολόμπο γεννήθηκε στο Κίλμες της Αργεντινής την 1η Σεπτεμβρίου 1929. Σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως γιατρός σε νοσοκομεία αλλά και ως ψυχαναλυτής. Δίδαξε ψυχιατρική και κλινική ψυχολογία σε σχολές ιατρικής και φιλοσοφίας. Το 1966 παραιτήθηκε από τα πανεπιστήμια της Λα Πλάτα και του Μπουένος Άιρες όπου δίδασκε ως καθηγητής κοινωνική ψυχολογία, όταν ο στρατηγός Ονγκάνια αμέσως μετά το στρατιωτικό του πραξικόπημα, διέταξε να καταλάβει η αστυνομία όλα τα πανεπιστήμια της χώρας (η νύχτα των κλομπ). Η πολιτική του διαδρομή ξεκινά στην Αργεντινή το 1945, όπου δραστηριοποιείται ως μαθητής και έπειτα ως φοιτητής ενώ η συμμετοχή του στο αναρχικό κίνημα αρχίζει το 1947. Φυλακίζεται το 1949 για την έκδοση μιας αναρχικής μπροσούρας και το 1954 λόγω της πανεπιστημιακής απεργίας. Όταν αποφυλακίζεται διώκεται παράνομα από το πανεπιστήμιο.

Όσο δραστηριοποιούνταν στην Αργεντινή, ο Κολόμπο συμμετείχε στη ζωή και στους ­­­αγώνες του εργατικού και πανεπιστημιακού κινήματος, ενώ έδωσε πλήθος διαλέξεων σε χώρους του αναρχικού κινήματος στο Μπουένος Άιρες και στο εσωτερικό της χώρας.

Το 1970 αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία μαζί με τη σύντροφό του και τα παιδιά τους όπου ήρθε σε επαφή με το γαλλικό αναρχικό κίνημα με το οποίο είχε ήδη συνάψει δεσμούς κατά τη δράση του στην Αργεντινή.

Ο Εντουάρντο Κολόμπο έχει γράψει πλήθος άρθρων για εφημερίδες και περιοδικά στα ισπανικά και τα γαλλικά ορισμένα απ’ τα οποία έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά, στα πορτογαλικά, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Στα ελληνικά κείμενα του έχουν κυκλοφορήσει από το περιοδικό Αυτονοmedia. Από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες κυκλοφορούν τα βιβλία του «Αλλάζοντας Παράδειγμα» και «Η Βούληση του λαού», ενώ από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα τα βιβλία «Είμαι αναρχικός!», «Επανάσταση;» και «Ισπανία 1936 Πόλεμος και επανάσταση».

Το 2012 ο Eduardo Colombo επισκέφτηκε την Ελλάδα και ήταν ο κύριος ομιλητής στην εκδήλωση – συζήτηση που έγινε στο Πολυτεχνείο (αίθουσα Γκίνη) με θέμα «Δημοκρατία και Αναρχία-Αυτονομία και αντιπροσώπευση» από όπου είναι και το παρακάτω βίντεο. Έφυγε από τη ζωή στις 13 Μαρτίου 2018.

https://www.youtube.com/watch?v=zVP6F9JZgEI
_________
http://tetartopress.gr/o-anarchikos-stochastis-ke-agonisti…/

Ανακοίνωση για το χτύπημα στον ΕΚΧ Φαβέλα και κάλεσμα στην διεθνιστική πορεία αλληλεγγύης Σάββατο 10/3 12.00 Καμάρα

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης του αγώνα των εργατών τηςΒιομηχανικής Μεταλλευτικής (Θεσσαλονίκης) εκφράζει την αλληλεγγύη και τη στήριξη της στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο  Φαβέλα στον Πειραιά ο οποίος την Κυριακή 25/02 δέχτηκε επίθεση από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Οι φασίστες επιτέθηκαν με λοστούς και πυρσούς με αποτέλεσμα τον τραυματισμό αγωνιστών και αγωνιστριών που βρίσκονταν στο χώρο για την προγραμματισμένη διαχειριστική συνέλευση.

Ο Ε.Κ.Χ. Φαβέλα μέσα στον ένα χρόνο λειτουργίας του έγινε πολλές φορές στόχος των φασιστών, διότι πράττει το αυτονόητο, “λειτουργεί με ανοιχτές πόρτες και με κοινωνικό πρόσωπο αδιάκοπα παράγοντας ακηδεμόνευτο πολιτικό και πολιτιστικό λόγο”, όπως υπογραμμίζουν οι ίδιοι αγωνιστές του χώρου. Πέρα, όμως, από την επίθεση στη Φαβέλα την τελευταία περίοδο γίναμε μάρτυρες πολλαπλών στοχοποιήσεων χώρων που προάγουν την αλληλεγγύη στην καθημερινότητα , όπως ο εμπρησμός της κατάληψης Libertatia, η επίθεση στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο, η ανεπιτυχής εμπρηστική επίθεση στην κατάληψη Παναιτωλικού 21 στο Κουκάκι, η πολιορκία του ελεύθερου αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός και η επίθεση σε οπαδούς και παίχτες της Προοδευτικής “Έκρηξης” Τούμπας.

Η επιλογή της συγκεκριμένης συγκυρίας των φασιστών να ξαναβγούν από τις τρύπες τους δεν είναι τυχαία. Τα πρόσφατα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη δώσανε την απαραίτητη νομιμοποίηση στους φασίστες να επανεμφανιστούν με επιθέσεις που είναι γνωστές ήδη από το παρελθόν στην ελληνική κοινωνία. Η επανεμφάνιση του χαρτιού του  “εθνικού αφηγήματος” από κράτος, παρακράτος,  εκκλησία, Μ.Μ.Ε. ξεκαθαρίζει την αναβαθμισμένη αναγκαιότητα ανάπτυξης αντιφασιστικού κινήματος και δημιουργίας και στήριξης κινηματικών αντιδομών σε κάθε γειτονιά.

Ως Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης του αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής(Θεσσαλονίκης) θα είμαστε δίπλα σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια που παλεύει για μια κοινωνία απαλλαγμένη από το τέρας του φασισμού, την εργασιακή εκμετάλλευση, το ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης.

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 12.00 ΚΑΜΑΡΑ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης

του αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (Θεσσαλονίκη)

http://biom-metal.blogspot.gr/

http://www.viome.org/