Ισπανικός Εμφύλιος & Αναρχικοί

Στις 17 Ιουλίου του 1936, στην Ισπανία, στα πρόθυρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ξεσπάει εμφύλιος πόλεμος μεταξύ εθνικιστών πραξικοπηματιών και των δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.

Οι εθνικιστές, υπό την ηγεσία του Φρανσίσκο Φράνκο, θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση. Οι δημοκρατικοί, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί, προετοιμάζονται να αποκρούσουν τον Φράνκο ο οποίος θα εισβάλλει σε κάθε μία απ’τις μεγάλες Ισπανικές πόλεις.

Σε αυτό το ντοκυμαντέρ, θα παρακολουθήσετε την αυτοοργάνωση και προετοιμασία της Βαρκελώνης για πόλεμο, και κατ’επέκταση όλης της Καταλονίας, στην οποία κυριαρχούσαν οι αναρχικοί. Περίπου 1 εκατομμύριο μέλη της αναρχικής οργάνωσης CNT αλλά και πολλοί περισσότεροι συμμετέχουν στην οχύρωση της πόλης, όμως κάνουν και κάτι παραπάνω. Οργανώνουν βάσει των αναρχικών ιδεωδών την πόλη: καταργούν τις ιεραρχίες, κολλεκτιβοποιούν τις εκτάσεις γης, καταργούν το χρήμα και άλλα πολλά

Τίτλος: Μέσα στην επανάσταση
Παραγωγή: Λέσχη των Ισοπεδωτών
Επικοινωνία: isopedotes@yahoo.gr , http://www.youtube.com/user/isopedotes και http://eleftheriakos.blogspot.com/
Διαθέσιμο για download εδώ http://anatolikos.net/video/

Τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αλβανία αποδεικνύουν ότι το ενδεχόμενο οι πολίτες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, είναι πάντοτε ανοικτό.

Η ανήμπορη...κοινωνική εξέγερση

Τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αλβανία αποδεικνύουν ότι το ενδεχόμενο οι πολίτες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, είναι πάντοτε ανοικτό. Και ότι σε καταστάσεις κοινωνικής έντασης αρκεί μια σπίθα για να ανατιναχθεί το σύμπαν. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα πρόσφατα γεγονότα έλαβαν χώρα σε κράτη περιφερειακά του «δυτικού κόσμου».

Στη Δύση ο γερασμένος πληθυσμός  είναι πολύ» μαλθακός» για να προβεί σε τέτοιες ενέργειες μαζικού χαρακτήρα. Ο πολίτης της «αναπτυγμένων κρατών» “ιδιωτικοποιεί” την κρίση, κοιτά πως θα τα βγάλει πέρα σε ατομικό επίπεδο, διστάζει να κοινοποιήσει τη δεινή οικονομική του κατάσταση. Κάποιοι λίγοι οδηγούνται στην αυτοκτονία, χωρίς καν να έχει αντιληφθεί ο περίγυρος τους το «αδιέξοδό» τους.

Εξαίρεση αποτέλεσαν οι ταραχές στη Βρετανία, στις οποίες όμως συμμετείχαν οι φοιτητές, οι οποίοι έβλεπαν το όνειρο της ολοκλήρωσης των σπουδών τους να γίνεται εφιάλτης. Στη Γαλλία πριν από μερικά χρόνια η εξέγερση είχε εθνικά χαρακτηριστικά, στο βαθμό που στα γεγονότα πρωτοστάτησαν μετανάστες δεύτερης γενιάς, οι οποίοι ζουν σε μεγάλο βαθμό απόβλητοι, στα γκέτο,στις παρυφές της γαλλικής κοινωνίας.

“Στην Ελλάδα τι θα γίνει;” είναι το ερώτημα όλων. Θα υπάρξει κοινωνική εξέγερση, όπως προβλέπουν πλέον πολλοί; Προς το παρόν, η λεγόμενη μικροαστική τάξη δείχνει μεγάλη αντοχή στην πίεση των εισοδημάτων της, η έκρηξη της ανεργίας δημιουργεί τάξεις νεόπτωχων, οι οποίοι όμως «ιδιωτικοποιούν» την πολύ δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται, ο θεσμός της οικογένειας δημιουργεί ανάχωμα προς την περιθωριοποίηση.

Το οικονομικό «πρόβλημα» του καθενός είναι υποκειμενικό και τις περισσότερες φορές  σχετικό. Συχνά έγκειται στην αδυναμία ευρύτερων στρωμάτων να διατηρήσουν ένα δαπανηρό τρόπο ζωής στον οποίο είχαν εθιστεί. Άρα πολλοί περιορίζουν δραστικά το «λίπος», κόβοντας καταναλωτικές συνήθειες και επικεντρώνονται απλώς στην «αναπαραγωγή της εργατικής τους δύναμης» , στην στοιχειωδώς δηλαδή αξιοπρεπή τους διαβίωση.

Αλλά και σε ιδεολογικό επίπεδο, τα μικροαστικά αυτά στρώματα δείχνουν μια απέχθεια προς τις μαζικές κινητοποιήσεις αλλά και τη χρήση βίας. Έχουν βαθιά πίστη στο «σύστημα» και θεωρούν ότι μετά την κρίση θα έχουν και πάλι μία «θέση κάτω από τον ήλιο». Κινήματα όπως το «δεν πληρώνω» θα έχουν πάντα πέραση στη χώρα μας, καθώς εκδηλώνονται ατομικά (σπρώχνω τη μπάρα και φεύγω) και ενσωματώνουν την εγγενή απειθαρχία προς τη κρατική εξουσία και τον κάθε είδους εξαναγκασμό.

Συμπερασματικά,  η κοινωνική έκρηξη θα έλθει όταν οι πολίτες δεν θα έχουν να χάσουν τίποτα άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους.

Αλλά φαίνεται ότι είμαστε ακόμα πολύ μακριά από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Μικρός Οδυσσέας

http://helleniclegion.blogspot.com/2011/01/blog-post_5358.html

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στη Γαλλία και την Ελβετία πανηγυρίζοντας την πτώση του Τυνήσιου προέδρου Μπεν Αλι.

Χιλιάδες ξεχύθηκαν πανηγυρίζοντας στους δρόμους της Γαλλίας και της Ελβετίας

...για την πτώση του Τυνήσιου προέδρου Μπεν Αλι

Στο Παρίσι, τη Μασσαλία, τη Λιόν, τη Λιλ και την Τουλούζη χιλιάδες ήταν οι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν την πτώση του Μπεν Αλι, κυρίως Τυνήσιοι, Γαλλο-τυνήσιοι και εκπρόσωποι της γαλλικής αριστεράς. Περίπου χίλιοι διαδηλωτές πανηγύρισαν επίσης στη Λοζάνη και τη Γενεύη της δυτικής Ελβετίας.

“Ζήτω η επανάσταση στην Τυνησία”, “Ολη η εξουσία στο λαό”, “Μπεν Αλι δολοφόνε”, “Τιμή στους μάρτυρές μας” ήταν ορισμένα από τα συνθήματα που φώναζαν οι διαδηλωτές, ενώ σε αρκετές συγκεντρώσεις εκτός από τις σημαίες της Τυνησίας κυμάτιζαν και οι σημαίες της Αλγερίας και του Μαρόκου και πολλοί ζητούσαν την πτώση του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ.

"Έγινε η επανάσταση, τίποτα δε θα είναι πια ίδιο, δεν θα αφήσουμε να κλέψουν τη νίκη του λαού" δήλωσε ένας 17χρονος μαθητής από το Παρίσι. "Το όνειρό μας έγινε πραγματικότητα. Είναι δυνατό να κυνηγήσουμε τους εγκληματίες" είπε ο Ανίς Μανσουρί, μέλος της Ένωσης Τυνήσιων στην Ελβετία.

*εφημ. "Ελευθεροτυπία"

Αλλαγή σελίδας μετά τα αιματηρά επεισόδια στην Τυνησία

Αλλαγή σελίδας στην Τυνησία καθώς ο πρόεδρος Ζίν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλι εγκατέλειψε τη χώρα μετά από 23 χρόνια διακυβέρνησης. Ο πρόεδρος της Βουλής αναλαμβάνει καθήκοντα προσωρινού προέδρου της χώρας, σύμφωνα με το Συνταγματικό Συμβούλιο. Ο πρωθυπουργός Μοχάμεντ Γανούσι ανακοίνωσε το βράδυ της Παρασκευής, μέσω της κρατικής τηλεόρασης, ότι αναλαμβάνει αυτός την προσωρινή προεδρία.

Ωστόσο η ανώτατη νομική αρχή της χώρας ανακοίνωσε ότι τη θέση αυτή θα αναλάβει ο πρόεδρος της Βουλής και ότι θα πρέπει να διενεργηθούν εκλογές, το αργότερο σε 60 ημέρες.

Το βράδυ της Παρασκευής οι ταραχές συνεχίστηκαν και το BBC μετέδωσε ότι σκηνές χάους εκτυλίσσονται στην πρωτεύουσα με δημόσια κτίρια αλλά και τον σιδηροδρομικό σταθμό να τυλίγονται στις φλόγες . Το πρωί του Σαββάτου, εκατοντάδες στρατεύματα περιπολούν στην πόλη, οι δρόμοι της οποίας είναι σχεδόν έρημοι από κόσμο.

enet.gr, 12:18 Σάββατο 15 Ιανουαρίου 201

Τελευταία ενημέρωση: 13:09 Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Η κοινωνία βυθίζεται στο σκοτάδι! Αδυνατούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα 700.000 νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις!

    700.000 αδυνατούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα   

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β’ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους κ.κ. Υπουργούς:
- Οικονομικών
- Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων
Και την κα Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

ΘΕΜΑ: Η κοινωνία βυθίζεται στο σκοτάδι! Αδυνατούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα 700.000 νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις!

Τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας υφίστανται σήμερα τη σφοδρότερη επίθεση ενάντια στο δικαίωμά τους για αξιοπρεπή διαβίωση. Έχουν φτάσει να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στην κάλυψη των υποχρεώσεων τους για τις πιο βασικές ανάγκες τους, όπως είναι το ηλεκτρικό ρεύμα.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσιεύματα, για το 10μηνο του 2010 στη ΔΕΗ, οι απλήρωτες συνδέσεις νοικοκυριών αλλά και μικρών και μεσαίων εμπορικών πελατών φτάνουν τις 700.000, που αντιστοιχεί στο 10% της συνολικής πελατειακής βάσης του οργανισμού. Ο αριθμός των καταναλωτών που θα αδυνατούν να αποπληρώσουν, θα μεγαλώνει συνεχώς αν ληφθεί υπ’ όψη ότι η ΔΕΗ έχει ήδη ζητήσει έγκριση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, για αυξήσεις 14% από 01/01/2011, που σε βάθος τριετίας θα ξεπεράσουν το 50% στα οικιακά τιμολόγια για τις χαμηλές καταναλώσεις και 4% έως 15% για τις μεσαίες.

Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα εκατομμύρια νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κληθούν να πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά το ηλεκτρικό ρεύμα, που σε συνδυασμό με τις ευρύτερες ανατιμήσεις, τις περικοπές των αποδοχών, τις μειώσεις εισοδημάτων, τη αυξανόμενη ανεργία, την ύφεση στην αγορά, θα αποτελέσει τη χαριστική βολή ιδιαίτερα για τα φτωχά στρώματα.

Η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί και θα ενταθεί σαν συνέπεια της πολιτικής που έχει επιβληθεί από κυβέρνηση και Τρόϊκα, μέσω μνημονίου.

Επειδή είναι επιτακτική ανάγκη και στοιχειώδες καθήκον της πολιτείας να ενισχύσει και να βοηθήσει ομάδες με χαμηλά εισοδήματα καθώς και ευπαθείς κοινωνικά ομάδες που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά για την κάλυψη βασικών αναγκών τους
Επειδή οι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν σ’αυτές τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες.

Επειδή η ΔΕΗ είναι κερδοφόρα επιχείρηση (κέρδη 1,5 δις. Ευρω για το 2009) και το ηλεκτρικό ρεύμα είναι αγαθό απαραίτητο για την ανθρώπινη διαβίωση του πολίτη, που πρέπει να παράγεται και να διανέμεται από το κράτος.

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί και η κα. Υπουργός:

1. Προτίθεστε να αποσύρετε τις ανατιμήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και των άλλων Δ.Ε, μετά την επικίνδυνη πορεία που καταγράφεται στην ανεργία, τον πληθωρισμό την ύφεση και την μείωση των εισοδημάτων, ώστε να μπορούν να επιβιώσουν τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας;

2. Είναι στις προθέσεις σας να παρέμβετε στη ΔΕΗ, να θεσπίσει ειδικό χαμηλότερο τιμολόγιο για τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με εισόδημα κάτω από 17.500€, για τις χαμηλές καταναλώσεις και ποιες θα είναι οι συγκεκριμένες ενέργειες;

Ο ερωτών βουλευτής
Λαφαζάνης Παναγιώτης

ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: 

Κυριακή, 19 Δεκέμβριος 2010 17:53

Για να φτάσεις στην επιβολή, που οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση, προϋπόθεση είναι η απώλεια της εθνικής σου ανεξαρτησίας, το γκρέμισμα ακόμη και αστικών θεσμών, η διαμόρφωση κλίματος τρομοκρατίας, η επικράτηση της λογικής της συλλογικής ευθύνης, κοινωνικός κανιβαλισμός. Η απόφασή μου να αντιταχτώ στο Μνημόνιο και τις συνέπειες του δεν ήταν συναισθηματική, δεν στηρίχτηκε σε εικασίες. Όποιος διάβασε το κείμενο του Μνημονίου κατάλαβε πού πάει το πράγμα, τονίζει στη συνέντευξή της στην "Αυγή" της Κυριακής (17-19/12/2010) η Σοφία Σακοράφα.

Αναλυτικά:

* Όταν αποφάσισες να αρνηθείς την ψήφιση των όρων του Μνημονίου, είχες φανταστεί τελικά το μέγεθος της επίθεσης που φτωχοποιεί μαζικά δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά;

Το εργαλείο πρόβλεψης δεν είναι η φαντασία, αλλά η γνώση των ίδιων συνεπειών που έχει προκαλέσει η προσφυγή στο ΔΝΤ σε άλλες χώρες, με διαφορετικές μάλιστα δομές, με διαφορετικά ιστορικά αλλά και παραγωγικά δεδομένα, σε διαφορετικά μήκη και πλάτη του πλανήτη. Η φτώχεια λοιπόν είναι παντού μια κυρίαρχη συνέπεια. Αλλά όχι η μόνη.

Για να φτάσεις στην πλήρη επιβολή, που οδηγεί και στην απόλυτη εξαθλίωση, προϋπόθεση είναι η απώλεια της εθνικής σου ανεξαρτησίας, το γκρέμισμα ακόμη και των αστικών θεσμών, όπως είναι η στοιχειώδης λειτουργία του κοινοβουλίου, η διαμόρφωση ενός κλίματος τρομοκρατίας από τους μηχανισμούς προπαγάνδας και τα ΜΜΕ, η επικράτηση της λογικής της συλλογικής ευθύνης και ο κοινωνικός αυτοματισμός ή αλλιώς κοινωνικός κανιβαλισμός, όπου η μία κοινωνική ομάδα αντιμάχεται την άλλη.

Αυτά όλα είναι τα πολιτικά ντοκουμέντα μιας συσσωρευμένης γνώσης. Σήμερα ένα προς ένα αναπτύσσονται και στην ελληνική κοινωνία.

Η απόφαση λοιπόν να αντιταχθώ στο μνημόνιο δεν ήταν συναισθηματική, δε στηρίχθηκε σε εικασίες. Ήταν μία απόφαση πολιτική, που στηρίχτηκε σε δεδομένα πολιτικά, τα οποία άλλωστε δεν τα έκρυψε ποτέ και το κείμενο του Μνημονίου που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση.

* Το μέγεθος της καταστροφής που επιφέρει το Μνημόνιο λογικά θα έπρεπε να προκαλεί προβληματισμό και αντιδράσεις τουλάχιστον στα μεσαία στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ. Αυτό όμως δημοσίως δεν γίνεται αισθητό στην κοινωνία. Τόσο ισχυρή είναι τελικά η γοητεία της εξουσίας;
Σ' αυτά τα τμήματα του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν τριγμοί. Φυσικά οι τριγμοί είναι σε πλήρη αναντιστοιχία μεγέθους και έντασης, σε σχέση με τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που σαρώνει την κοινωνία. Θα μου επιτρέψεις μια ερμηνεία που η βάση της είναι ψυχολογική, αλλά η ανάπτυξή της πολιτική.

Είχαμε ποτέ φανταστεί ότι ένας πρωθυπουργός θα έφτανε σε τέτοιο σημείο;

Φανταστείτε έναν κύριο Καραμανλή ή έναν κύριο τάδε από το ΠΑΣΟΚ να βάζει την Ελλάδα σ' αυτή τη μέγγενη. Την ίδια στιγμή θα γινόταν επέλαση, θα στήνονταν οδοφράγματα και ζήτημα είναι εάν το ελικόπτερο θα προλάβαινε.

Είναι τυχαίο που ένα επίθετο, τίποτε άλλο, μόνο ένα επίθετο, το επίθετο Παπανδρέου, "κρατάει "μια ολόκληρη παράταξη δέσμια των επιλογών του;

Εδώ ακριβώς απαντά η ψυχολογία. Είναι κατά την άποψή μου το συλλογικό ασυνείδητο μιας ολόκληρης παράταξης, που ξεπερνά τα στενά όρια του ΠΑΣΟΚ, που ακριβώς μετά μια σειρά γεγονότων (έπειτα από ήττα στον Εμφύλιο, ξερονήσια, καραμανλισμός και ανάκτορα, δικτατορία και πάλι εξορίες, ξανά καραμανλισμός), για πρώτη φορά νομιμοποιήθηκε ως συλλογική πολιτική οντότητα στην Ελλάδα με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Απέκτησε πολιτική υπόσταση, όταν επί μισό αιώνα υπόσταση είχαν μόνο οι δοσίλογοι, οι χαφιέδες και οι υπάλληλοι των Αγγλοαμερικανών.

Είναι αυτή η σχέση του κόσμου με τον Ανδρέα Παπανδρέου, η ωστική δύναμη της οποίας διασώζει προς το παρόν τον απόγονό του. Είναι όμως και η ίδια ωστική δύναμη που θα τον αποκαθηλώσει.


* Στην κοινωνία και με αφορμή τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές όσοι τουλάχιστον αποφάσισαν να πάνε στις κάλπες εξέφρασαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αντίθεσή τους στην κυβερνητική πολιτική. Δυστυχώς σε συγγενείς πολιτικούς χώρους δεν κατέστη δυνατό αυτό να εκφραστεί ενιαία. Υπάρχει προοπτική να γίνει κάτι καλύτερο και αποτελεσματικότερο στο μέλλον; Προσωπικά νιώθεις πως όλοι χρειάζεται να κάνουν κάτι περισσότερο πριν να είναι αργά;
Μου επιτρέπεις μια παρατήρηση. Υπάρχουν και αυτοί, οι πολλοί που δεν πήγαν να ψηφίσουν. Έχω την άποψη ότι αυτή η στάση κατά κύριο λόγο δεν ήταν απολιτική, αλλά βαθιά αντιπολιτική και για αυτό πολιτικότατη.

Το γεγονός ότι αυτή τη στάση η αριστερά όχι απλώς δεν μπόρεσε να την εκφράσει, αλλά, το χειρότερο, αποτέλεσε και η ίδια μέρος αυτής της αντιπολιτικής δυσαρέσκειας, είναι ένα τεράστιο ζήτημα και για την αριστερά και για την κοινωνία.

Δεν θέλω να έχω καμία ψευδαίσθηση. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι μια πλασματική πολιτική ενότητα της αριστεράς, αλλά η κοινή πολιτική δράση. Δεν είναι δυνατό το στρατηγικό σου όραμα από τη μία, όπως το περιέγραψε και ο Μπρεχτ, να είναι να φιλιώσεις τον κόσμο, μέσα από μία αταξική κοινωνία, και από την άλλη, να μην μπορείς να φιλιώσεις στο πεδίο της κοινής δράσης με τους συντρόφους σου.

Αν ξαναδιαβάσουμε τον Μαρξ, είμαι βέβαιη ότι με επίταση θα κρατήσουμε αυτό που λέει για τη διαλεκτική ένωση της "πάσχουσας ανθρωπότητας"με τη "σκεπτόμενη ανθρωπότητα". Κι αυτό δεν είναι κάτι παραπάνω που πρέπει να κάνουμε, αλλά είναι ο ιστορικός ρόλος της αριστεράς.

Ένας ρόλος μακριά από ελιτίστικους ηγεμονισμούς, μακριά από πιστοποιητικά καθαρότητας, μακριά από ψευδεπίγραφες περιχαρακώσεις. Τώρα είναι η ώρα: ή να ανταποκριθούμε όλοι μας σ' αυτόν τον ρόλο ή με γενναιότητα να κάνουμε πίσω, ώστε νέες, υγιείς δυνάμεις να επιτελέσουν αυτό που εμείς δεν καταφέραμε, είτε από δειλία, είτε από κοντόφθαλμο καιροσκοπισμό, είτε από αδυναμία να φανούμε αντάξιοι της Ιστορίας.


* Τότε που ο κόσμος της αριστεράς έμαθε πως υπήρχε πιθανότητα συνεργασίας στις περιφερειακές εκλογές είχε ενθουσιαστεί. Αυτή η συνεργασία δεν προχώρησε. Ανεξάρτητα γιατί έγινε αυτό που έγινε υπάρχουν προοπτικές. Η Σοφία Σακοράφα που θαυμάσαμε για τη γενναία στάση της στη Βουλή θα μείνει στον πολιτικό αγώνα ή θα την εξαφανίσει το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας;
Δεν θεωρώ τη στάση μου γενναία, παρά μόνο συνεπή. Συνεπή και αντιμαχόμενη σε μια ειδεχθή ενσωμάτωση. Έχω την άποψη ότι όποιος αρνείται μια τέτοιου είδους ενσωμάτωση ήδη βρίσκεται σε έναν διαρκή πολιτικό αγώνα.

Και ζητούμενο πάντα στον πολιτικό αγώνα είναι να μην είναι μονοπρόσωπος, αλλά να έχει ερείσματα, συναντήσεις, κοινωνικές αναφορές, στρατηγικές συμμαχίες.


* Η ελληνική κοινωνία όπως την έχεις γνωρίσει είναι ώριμη και έτοιμη να ζητήσει ευθύνες από όλους αυτούς που έκλεψαν το μέλλον των παιδιών μας. Είμαστε τελικά πολίτες ή το πελατειακό σύστημα αντέχει πολύ περισσότερο από αυτό που νομίζουμε;
"Λέγαμε" επί χούντας ότι η νέα γενιά είναι η γενιά του Γουέμπλεϊ. Τελικά ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου.

Λέγαμε πριν δύο χρόνια ότι η νέα γενιά είναι η γενιά της αδιαφορίας. Τελικά ήταν η γενιά των Δεκεμβριανών.

Λέει ο ποιητής:
"Ηomo Sapiens - Homo Σάπιος
Κι ωστόσο λάμπει συνεχώς ο Γκουεβάρα
Στα μυρωμένα επουράνια της Βολιβίας"
Σκέφτομαι ότι όσο ο Βελουχιώτης θα επιλέγει τα βουνά, όσο ένας παππούς Μακρονησιώτης θα αφηγείται με περίσσιο καμάρι και λιγότερο πόνο, όσο ο 85χρονος Μίκης θα μας πολιορκεί σαν έφηβος, όσο ο εικοσάχρονος θα διασαλεύει τις βολεμένες μας αισθήσεις, τελικά το ανθρώπινο είδος θα αντέχει περισσότερο από αυτό που νομίζουμε.

http://www.sosialistikiekfrasi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=30:2010-12-19-15-58-30&catid=6:2009-10-05-08-58-48&Itemid=7

Προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που "γιορτάζουν" στο συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων.

Χριστούγεννα στο δρόμο

Αναρτήθηκε από Πετρου Παν. 

Στέκονται στην ουρά για ένα πιάτο φαί και ονειρεύονται τα Χριστούγεννα που θα γιορτάσουν στο σπίτι τους...Προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που "γιορτάζουν" στο συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων.

 Η Βρετανίδα Τζούλια Μπράουν περνάει τα Χριστούγεννα στο δρόμο για δεύτερη φορά. Είναι πρώην χορεύτρια και ζεί στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια. Είναι μόνη της, δεν έχει σπίτι και τρώει καθημερινά στο συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων. Οι ευκαιρίες να εργαστεί ως χορεύτρια τα τελευταία χρόνια μειώθηκαν και μετά απο ένα ατύχημα στο πόδι αναγκάστηκε να παρατήσει τελείως της δουλειά της και να αρχίσει να πουλά χαρτομάντηλα. Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και ο Μάριος 30 χρόνων. Πρίν απο 5 χρόνια ετοιμαζόνταν για γάμο. Η ζωή όμως δεν του έφερε ό,τι ονειρευόταν. 'Ανεργος, ζεί στο δρόμο και τρώει στο συσσίτιο του Δήμου. Εχει όνειρα όπως όλοι οι άνθρωποι της ηλικίας του. Αυτό που ζητάει είναι μία κανονική ζωή. Δουλειά, σπίτι, οικογένεια. Αυτό που παίρνει όμως είναι ένα τεράστιο "όχι" όταν ζητάει δουλειά. Τους τελευταίους μήνες όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας καταφεύγουν στο συσσίτιο του Δήμου προκειμένου να βρουν ένα πιάτο φαί. Ανθρωποι που δέχθηκαν το χτύπημα της οικονομικής κρίσης, άνθρωποι -νέοι και ηλικιωμένοι- που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους

http://www.newsit.gr